രാത്രിയുടെ അവസാന യാമത്തിന് ഇനി വിരലിലെണ്ണാവുന്ന വിനാഴികകൾ മാത്രം. ചീവീടുകളുടെ നിർത്താത്ത കരച്ചിൽ പോലും മരവിച്ചുനിൽക്കുന്ന ഏതോ വന്യമായ കാട്ടുപ്രദേശം. ഇരുട്ടിന് കട്ടി കൂടുതലാണെങ്കിലും, മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന നേർത്ത നീലവെളിച്ചം ഒരു സ്പോട്ട്‌ലൈറ്റ് പോലെ അവളെ പിന്തുടരുന്നുണ്ട്.

ആകാശത്തുനിന്ന് പഞ്ഞിക്കെട്ടുകൾ പോലെ മഞ്ഞിൻകണങ്ങൾ അവളിലേക്ക് ഊർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അസ്ഥി തുളയ്ക്കുന്ന തണുപ്പിലും അവൾ വിറയ്ക്കുന്നില്ല. ഭയത്തേക്കാൾ ഉപരി എന്തോ തിരയുന്ന വ്യഗ്രതയായിരുന്നു ആ മുഖത്ത്. കാലുകൾ ഇടറുന്നുണ്ടെങ്കിലും നടത്തത്തിന് വേഗത കൂടി. അധികം നീളമില്ലാത്ത, അഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന മുടി കാറ്റിൽ ഉലയുന്നുണ്ട്. സാരിയാണ് വേഷം. മുപ്പതിനടുത്ത് പ്രായം തോന്നുന്നു.

സമയം നിശ്ചലമായതുപോലെ… അവളെത്ര നടന്നിട്ടും കാടിന്റെ അതിരുകൾ വിട്ടുപോകുന്നില്ല. കണ്ട ദൃശ്യങ്ങൾ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു. ആ നിഗൂഢമായ ആവർത്തനം അവളുടെ സമനില തെറ്റിക്കാൻ തുടങ്ങി. തൊണ്ടപൊട്ടുമാറൊന്നു നിലവിളിക്കാനോ, അവിടെനിന്നും ഓടിമറയാനോ അവൾ ആവതും ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ, ശബ്ദം തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ തടഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. ശ്വാസോച്ഛാസം പോലും നിലച്ചുപോകുന്ന അവസ്ഥ.

ഗാഢനിദ്രയ്ക്കിടയിൽ ആരോ ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് സെലിൻ ഞെട്ടിയുണർന്നത്. അപ്പുറത്ത് ആര്യയാണ്. അവളിലെ ഞെരുക്കങ്ങൾ സെലിനെ ഇപ്പോൾ അലസോരപ്പെടുത്താറില്ല. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി ആര്യയുടെ ഉറക്കം ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ്.

ആദ്യത്തെ ദിവസം, മൺപുറ്റ് പൊതിഞ്ഞ നിലയിൽ ധ്യാനിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യരൂപത്തെയാണ് ആര്യ സ്വപ്നം കണ്ടത്. അന്നവൾ അതത്ര കാര്യമാക്കിയില്ല. പക്ഷേ, പിറ്റേന്നോളും, അതിനു ശേഷവും തുടർച്ചയായി അത് ആവർത്തിച്ചപ്പോൾ അവൾ പരിഭ്രമിച്ചു തുടങ്ങി. പിന്നീട് ഒരു രാത്രി, ഭീകരമായ ഒരു നിലവിളിയോടെ അവൾ ഉണർന്നപ്പോഴാണ് സെലിൻ കാര്യങ്ങൾ അറിയുന്നത്. അന്ന് അവൾ കണ്ടത് ആ രൂപത്തിന്റെ കബന്ധമായിരുന്നു; മൺപുറ്റിനുള്ളിൽ തലയില്ലാതെ ധ്യാനിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ഉടൽ!

അന്ന് ഓഫീസിൽ പോകാൻ പോലും മടിച്ച ആര്യയെ ഏറെ പണിപ്പെട്ടാണ് സെലിൻ സമാധാനിപ്പിച്ചത്. പക്ഷേ, ഓഫീസ് വിട്ടു വന്നതിനു ശേഷവും അവളുടെ ഉള്ളിലെ ഭയം മാറിയിരുന്നില്ല. മുമ്പത്തെപ്പോലെ, സ്വപ്നത്തിൽ ആ കബന്ധം വീണ്ടും വീണ്ടും വരുമെന്ന് അവൾ ഭയന്നു.

എന്നാൽ ഇക്കുറി ആര്യ ഭയന്നതുപോലെ സംഭവിച്ചില്ല. ആ രാത്രിയും പിന്നീടങ്ങോട്ടും ആ ധ്യാനനിമഗ്നനായ മൺപുറ്റിന്റെ കബന്ധം അവളെ ഭയപ്പെടുത്താൻ എത്തിയില്ല. പക്ഷേ, അതിനു ശേഷം സംഭവിച്ച സ്വപ്നമാണ് ആര്യയെ വീണ്ടും തളർത്തിക്കളഞ്ഞത്.

ആ തലയില്ലാ പ്രതിമയിപ്പോൾ, ഒരു കാട്ടിനുള്ളിലെ ഒറ്റമുറിക്ഷേത്രത്തിൽ ഒരു വിഗ്രഹമായി പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.! അതിനു മുന്നിൽ കൈകൂപ്പി നിൽക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീ. ആ സ്ത്രീ… അത് താൻ തന്നെയാണെന്ന് ആര്യ ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നു.

‘തന്നെ ആരോ അപായപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു…’, ‘വരാനിരിക്കുന്ന വലിയൊരു വിപത്തിന്റെ സൂചനയാണ്…’ എന്നൊക്കെയാണവൾ പുലമ്പുന്നത്.

“നീയിത് എന്തിനാ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നത് ആര്യാ?” സെലിൻ ഇടയ്ക്ക് ചോദിക്കും.

“പേടിക്കാതെ പിന്നെ ഞാൻ എന്തുചെയ്യണം? ഒരു ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ ചിരിക്കണോ?” ആര്യയുടെ മറുപടിയിൽ കടുത്ത അമർഷമുണ്ടാകും.

“ചിലപ്പോൾ നീ വായിച്ച ഏതോ കഥ സ്വപ്നമായി പെയ്യുന്നതാകും. വിട്ടു കളയൂ ആര്യാ… ” സെലിൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു പറയും.

“നീയെന്താ എഞ്ചിനീയറിംഗ് കഴിഞ്ഞ് സൈക്കോളജി കൂടി പഠിച്ചിട്ടാണോ വന്നത്?” ആര്യ ഗൗരവത്തിൽ ചോദിക്കുമ്പോൾ സെലിൻ അവളുടെ കവിളിൽ പതുക്കെ നുള്ളും. 

“ഇതിനു സൈക്കോളജി പഠിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല കുട്ടീ… ഇതൊരു കോമൺ നോളേജ് ആണ്. തലയില്ലെങ്കിലും അതൊരു പ്രതിമയല്ലേ? ഏതോ കാട്ടിൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട പഴയ ഒരു പ്രതിമ. അതിന്റെ തലഭാഗം എങ്ങനെയോ ഉടഞ്ഞുപോയതാകാം. ഇതിൽ അസാധാരണമായി ഒന്നുമില്ല.”

“അങ്ങനെയെങ്കിൽ, ആ തലപോയ പ്രതിമയെ ഞാനെന്തിന് പൂജിക്കണം?” ആര്യ വിടാനുള്ള ഭാവമില്ലായിരുന്നു. സാധാരണ അമ്പലങ്ങളിൽ അംഗഭംഗമുള്ള വിഗ്രഹങ്ങളെ പൂജിക്കാറുണ്ടോ? നിങ്ങളുടെ പള്ളികളിൽ അങ്ങനെ ചെയ്യാറുണ്ടോ?”

ആര്യയുടെ ആ ചോദ്യത്തിന് പെട്ടെന്നൊരു ഉത്തരം കിട്ടിയില്ല. തന്റെ കുറച്ചു നേരത്തെ മൗനത്തിലൂടെ വീണ്ടും ആര്യയുടെ മനസ് നൂലും പൊട്ടി പറക്കാൻ തുടങ്ങിയെന്ന് സെലിനു മനസിലായി.

“നമ്മൾ കാണുന്ന സ്വപ്‌നങ്ങൾ എല്ലാം ശരിയായിക്കൊള്ളണമെന്നില്ല. അതിൽ യുക്തിയും ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല. നമ്മൾ ഒരാളെ വിവാഹം കഴിക്കുന്നതായി സ്വപ്നം കാണുന്നെന്നു വെയ്ക്കുക. ആ ഒരാൾ ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ആളായിരിക്കും. പക്ഷെ, പിന്നീട് നമ്മൾ വിവാഹം കഴിക്കുന്നത് വേറെ ആരെയെങ്കിലും ആകും. സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ട ആളെ നമ്മളൊരിക്കലും കാണാനും പോകുന്നില്ല.”
ആര്യയുടെ ചിന്തകൾ ദിശമാറും മുൻപേ സെലിൻ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.

“ചിലപ്പോൾ സ്വപ്‌നത്തിൽ കണ്ട ആളെതന്നെ വിവാഹം കഴിക്കാനും കഴിഞ്ഞെന്നു വരില്ലേ?”
ആര്യ കാടുകേറുകയാണ്.

“പറ്റുമായിരിക്കാം. മറിച്ചും ഒരു പോസിബിലിറ്റി ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞതാണ്. നീ കണ്ട സ്വപ്നത്തിലെ സ്ത്രീ നീതന്നെയാണെന്ന് നീ പറയുന്നു. ചിലപ്പോൾ, അതു മറ്റാരെങ്കിലും ആയിക്കൂടെ എന്നാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്.”

ഒന്നു നിർത്തി, സെലിൻ തുടർന്നു,
“പിന്നെ, കാട്. അവിടങ്ങളിലെ മനുഷ്യരും അവരുടെ സ്വഭാവവും നിയമങ്ങളും ഒക്കെ നിനക്കും ഊഹിക്കാമല്ലോ. കോമണായ ഒരു രീതി അവരിൽ നിന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാമോ ആര്യാ?”

വീണ്ടും ഒന്നു നിർത്തി, സെലിൻ തുടർന്നു,

“ഈവക കാര്യങ്ങളിൽ എനിക്ക് നിന്നോളം അറിവില്ല. പക്ഷെ, നിന്റെ ഈ ഓവർ ആൻഗ്സൈറ്റി നിനക്കു ദോഷം ചെയ്യും എന്നേ എനിക്കു പറയാനുള്ളൂ.”
ഇത്രയുംകൂടി പറഞ്ഞുകൊണ്ട് സെലിൻ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.

‘സ്വപ്നത്തിൽ കാണുന്ന ആ സ്ത്രീ താൻ തന്നെയാണെന്ന് ആര്യയ്ക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്. പക്ഷെ, അതെങ്ങനെ സെലിനെ പറഞ്ഞു ബോധ്യപ്പെടുത്തും?’ ആര്യ ചിന്തയിലാണ്ടു.

ആര്യയെപോലെ അധികം വായനാശീലമുള്ള ആളല്ല സെലിൻ. പക്ഷെ, കാര്യങ്ങളെ രണ്ടു വശത്തുനിന്നും നോക്കിക്കാണാനുള്ള കഴിവുണ്ട്. അതറിയാവുന്ന ആര്യ അന്ന് പിന്നെയൊന്നും മിണ്ടിയില്ല. എങ്കിലും, അവളുടെ മനസ് സംഘർഷത്തിൽ തന്നെയാണെന്നു സെലിന് അറിയാമായിരുന്നു.