ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ്, മധ്യബംഗാളിലെ ഒരു നദിയുടെ തീരത്തു സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഒരു ഗ്രാമപ്രദേശത്തു ഞാൻ താമസിച്ചിരുന്നു. ആ നഗരത്തിന്റെ പേര് ഇവിടെ എഴുതേണ്ടതില്ല. അവിടെ നിന്ന് ഏകദേശം ഒരു മൈൽ അകലെ, തദ്ദേശീയ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ ഒരു ഗ്രാമമുണ്ട്; ഈ ഗ്രാമത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്ന സഹോദരീസഹോദരന്മാരുമായി ഞാൻ നടത്തിയ സന്തോഷകരമായ സംവാദവും മതപരമായ സംഭാഷണവും ഇന്നും ഞാൻ ഓർക്കുന്നു, അതിന് എന്റെ സ്വർഗ്ഗസ്ഥനായ പിതാവിന് ഞാൻ നന്ദി പറയുന്നു; കാരണം ആ സമയത്ത്, അവരെ കാണുകയും കേൾക്കുകയും ചെയ്തതിലൂടെ എന്റെ വിശ്വാസം ശക്തിപ്പെട്ടു, ക്രിസ്തുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാർ എന്തുചെയ്യണമെന്ന് ഞാൻ മുമ്പത്തേക്കാൾ നന്നായി പഠിച്ചു.

മതഗ്രന്ഥങ്ങൾ വായിക്കുമ്പോൾ, പുരാതന നീതിമാന്മാരുടെ സ്വഭാവം വിവരിച്ചുകൊണ്ട് ദൈവം തന്റെ ജനത്തെ ഒരു പ്രത്യേക രീതിയിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നതായി നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയും, അങ്ങനെ അവർ ആ നീതിമാന്മാരെ മാതൃകകളായി കണക്കാക്കുകയും അവരെപ്പോലെ നീതിമാന്മാരാകാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യും. ഇത് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്, ആ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ കുറച്ച് എഴുതിയാൽ, ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, ബംഗാളിലെ സഹോദരിമാർക്ക് അത് വായിക്കാനും ആത്മീയ നേട്ടവും സംതൃപ്തിയും നേടാനും കഴിയുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി. ഈ ഉദ്ദേശ്യത്തോടെയാണ് ഞാൻ ഈ ചെറിയ പുസ്തകം എഴുതുന്നത്.

എന്റെ കുടുംബത്തോടൊപ്പം ആ ഗ്രാമത്തിൽ എത്തിയ ഉടനെ ഞാൻ ആദ്യം പോയത്, അവിടെ താമസിച്ചിരുന്ന മിഷണറിയെ കാണാൻ ആയിരുന്നു. പല കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഏതാനും സംഭാഷണങ്ങൾക്കു ശേഷം, ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു,
“സർ, ഞാൻ ഈ നഗരത്തിൽ പുതിയ ആളാണ്, ഇവിടെ ആരെയും എനിക്കറിയില്ല. ദയവായി എന്നോടു പറയൂ, നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, മതപരമായ കാര്യങ്ങൾക്കായി ഏതുതരം സ്ത്രീകളെയും പുരുഷന്മാരെയുമാണ് പങ്കെടുപ്പിക്കേണ്ടതെന്ന്, അത്തരം ആളുകളുമായി സൗഹൃദം സ്ഥാപിക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കാം.”

“ഇവിടെയുള്ളവരുമായി ഇടപഴകുവാൻ എനിക്ക് അധികം ആഗ്രഹമില്ല.”
മിഷനറി പറഞ്ഞു. മിഷനറി തുടർന്നു പറഞ്ഞു,
“ഇവിടെയുള്ള ഇംഗ്ലീഷുകാരിൽ, രണ്ടോ മൂന്നോ പേർ മാത്രമേ ദൈവത്തെ ഭയപ്പെടുകയും അവന്റെ കൽപ്പനകൾ പാലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുള്ളൂ. ബാക്കിയുള്ളവരെല്ലാം ലൗകിക കാര്യങ്ങളിലും വിവിധതരം വിനോദങ്ങളിലും മുഴുകിയിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ അയൽപക്കത്തുള്ള ബംഗാളി ക്രിസ്ത്യൻ ഗ്രാമത്തിൽ, അത്തരം ചില മതവിശ്വാസികളുണ്ട്. അവർ ബഹുമാനിക്കുന്നത്, ക്രിസ്തുവിന്റെ സഭയുടെ അലങ്കാരങ്ങളാണെന്ന് എനിക്ക് ശരിക്കും പറയാൻ കഴിയും.”

ഇത് കേട്ടപ്പോൾ, ഒരു അവസരം ലഭിച്ചാലുടൻ, ആ ഗ്രാമത്തിലുള്ളവരെകുറിച്ച് നിരവധി അന്വേഷണങ്ങൾ നടത്തുവാനും അവരുമായി പരിചയം സ്ഥാപിക്കുവാൻ അങ്ങോട്ടു പോകണമെന്നും ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.

അടുത്ത ദിവസം, കൂട്ടായ്മക്കവർച്ചക്കാരുടെ സംഘത്തെകുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാൻ, വീട് വിട്ട്, ജില്ലയുടെ ഉൾപ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് എന്റെ ഭർത്താവിനു പോകേണ്ടതായി വന്നു. അങ്ങനെ, വൈകുന്നേരം വളരെ ഏകാന്തത അനുഭവപ്പെട്ട ഞാൻ ക്രിസ്ത്യൻ ഗ്രാമത്തിൽ പോയി അവിടെയുള്ളവരോടു സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്താനും അവരുമായി സംസാരിക്കാനും തീരുമാനിച്ചു.

വീട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു മൈൽ അകലെയാണ് ഗ്രാമം. വൈകുന്നേരത്തെ കാലാവസ്ഥ വളരെ നല്ലതായിരുന്നെങ്കിലും തണുത്ത കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട്, കുതിരവണ്ടിയെടുക്കാതെ, ഒരു *വില്ലാശിപായിയെയുംകൂട്ടി കാൽനടയായി പുറപ്പെട്ടു.

ഗ്രാമത്തിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ ആദ്യം കണ്ടത്, പായകൾകൊണ്ടു മേഞ്ഞിരിക്കുന്ന നാലോ അഞ്ചോ വീടുകളാണ്. അവയുടെ മുറ്റങ്ങൾ വൃത്തിഹീനമായിരുന്നു. മുറ്റങ്ങളിൽ, നഗ്നരായ കുട്ടികൾ ചെളിയും പൊടിയും കൊണ്ട് ഓരോ രൂപങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി ആനന്ദിച്ചിരുന്നു. ഈ വീടുകൾ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളാണെന്നതിന്റെ യാതൊരു അടയാളവും എനിക്കു കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; അവ ഹിന്ദുക്കളുടെ വീടുകളേക്കാൾ വൃത്തിയും വെടിപ്പുമുള്ളവയായിരുന്നു. അതിനാൽ ഞാൻ അവിടെയൊന്നും കയറാതെ, അവയെ കടന്നുപോയി.

കുറച്ചു ദൂരം പോയപ്പോൾ, വളരെ വൃത്തിയുള്ളതും വൃത്തിയായി ടൈൽ ചെയ്തതുമായ ഒരു വീട് കണ്ടു. എനിക്കു സന്തോഷം തോന്നി. ആ വീട്ടിലെ ആളുകൾക്ക് എന്നെ പരിചയപ്പെടുത്താനുള്ള നല്ലൊരു അവസരവും ലഭിച്ചു. ആ വീടിന് മുന്നിൽ, ഒരു മരക്കൊമ്പിൽ തൂങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന ഒരു ഇരുമ്പുകോലിൽ ഒരു പച്ചതത്തയെ ചങ്ങലകൊണ്ട് ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നതും കാക്കകൾ അതിനെ കൊത്തിവലിക്കുന്നതും ഞാൻ കണ്ടു.

ഇതു കണ്ടയുടനെ, ഇരുമ്പുകോലോടെ അതിനെ എടുത്ത് ആ വീടിന്റെ മുറ്റത്തേയ്ക്കു ചെന്നു. ഞാൻ വരുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ഒരു മധ്യവയസ്കയായ സ്ത്രീ പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ മുടി നന്നായി കെട്ടിയിരുന്നു, സാരി വളരെ വൃത്തിയുള്ളതായിരുന്നു. അവളുടെ പക്ഷിയാണോ അതെന്നു ഞാൻ ചോദിച്ചു; കാക്കകൾ അതിനെ വളരെയധികം ഉപദ്രവിക്കുന്നുവെന്നും അതുകൊണ്ടാണ് അതിനെ എടുത്തുകൊണ്ടുവന്നതെന്നും പറഞ്ഞു.

ആ സ്ത്രീ മറുപടി പറഞ്ഞു,
“നിങ്ങൾ വളരെ ദയയുള്ളവളാണ്, മാഡം; തീർച്ചയായും അതെന്റെ പക്ഷിയാണ്; എന്റെ മകൻ അതിനെ പുറത്തു വെച്ചിരുന്നതു മറന്നുപോയി.”
പിന്നെ അവൾ കൈകൊണ്ട് അലങ്കോലമായ തത്തയുടെ തൂവലുകളെ മിനുസപ്പെടുത്തി. തത്തയ്ക്ക് അതിന്റെ യജമാനത്തിയെ നന്നായി അറിയാമെന്ന് എനിക്കു മനസിലായി. കാരണം, അവളെ കൊത്തുന്നതിനുപകരം, അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങളിൽ കൂടുകൂട്ടാൻ ശ്രമിക്കുന്നതാണു ഞാൻ കണ്ടത്.