ഹാളിലെ സോഫാ സെറ്റിയിൽ കിടന്ന് ടി വി കണ്ടിരുന്ന് മടുത്തപ്പോൾ സാറാ പതിയെ എഴുന്നേറ്റു. അവർ പോയിട്ട് ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂറായിക്കാണും. ഇറങ്ങുമ്പോൾ റഷീദ് ഇക്ക, ‘നീ വരുന്നില്ലേ?” എന്നൊരു മേനിവാക്ക് ചോദിച്ചത് മനസ്സിലിട്ട് കിടന്നതാണ്. പിന്നെ ആ കിടപ്പ് തുടർന്നു. കണ്ണുകൾ ടി വിയിലെ ദൃശ്യങ്ങളിൽ ആയിരുന്നെങ്കിലും ചിന്തകൾ ഒന്നു രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് പിറകോട്ടുപോയി.

ഉപ്പ പെൻഷൻ പറ്റാൻ അധികം നാളില്ലാത്ത സമയം. ആയിടെ മറ്റെന്തോ ആവശ്യത്തിന് ഇവിടെ അമ്മാവനെ കാണാൻ വന്നതാണ്. അക്കൂട്ടത്തിൽ തന്റെയും റഷീദ് ഇക്കാന്റേം കാര്യം ഉപ്പ സൂചിപ്പിച്ചൂന്ന് ഉമ്മാനോട് പറയുന്നത് കേട്ടു. ചെറുപ്പത്തിൽ അവർ പറഞ്ഞു വെച്ചിരുന്നതാണ്. പക്ഷെ, താൻ അക്കാര്യം അപ്പോഴാണ് അറിയുന്നത്. റഷീദ് ഇക്കായും അറിഞ്ഞിരിക്കാൻ വഴിയില്ല. അങ്ങനെയൊരു സൂചനയും തങ്ങൾക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിട്ടുമില്ല.

എങ്കിലും,
“അത് ഇനി ആലോചിക്കേണ്ട അളിയാ…”
എന്ന് അമ്മാവൻ പറഞ്ഞൂന്ന് ഉപ്പ ഉമ്മാനോട് പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ അതെന്തുകൊണ്ടായിരിക്കാം എന്നൊരു ജിജ്ഞാസ. പക്ഷെ, അതിനെ കുറിച്ച് ഉമ്മയോ ഉപ്പയോ പിന്നെ ഒന്നും സംസാരിക്കാതിരുന്നപ്പോൾ അതിശയം തോന്നി. ചെറുപ്പം തൊട്ടേ റഷീദ് ഇക്കായുമായി അത്ര വലിയ അടുപ്പമൊന്നും ഇല്ലെങ്കിലും അമ്മാവനും അമ്മായിക്കും തന്നെ വല്യ കാര്യമായിരുന്നു. പത്താം തരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അങ്ങോട്ടു പോക്കും ഇങ്ങോട്ടു വരവും മിണ്ടലും ഒക്കെ കുറഞ്ഞു. പഠിപ്പിനിടയിൽ അന്നതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.

കുറച്ചു നേരം മുറിക്കു പുറത്ത് നിന്നിട്ടും മറ്റു പല കാര്യങ്ങളാണ് അവർ സംസാരിച്ചത്. നല്ല മുൻശുണ്ഠിയും മുൻകോപവും ഉണ്ടെങ്കിലും താനത്ര മോശം പെണ്ണല്ല. മറ്റു ചീത്തപ്പേരൊന്നും കേൾപ്പിച്ചിട്ടുമില്ല. റഷീദ് ഇക്കായെ കുറിച്ചും എല്ലാവർക്കും നല്ല അഭിപ്രായമാണ്. ഒറ്റ മോൻ. തന്നെ പോലെ അല്ല. അമ്മാവനോ അമ്മായിയോ പറഞ്ഞാൽ മറുത്തൊക്ഷരം പറയില്ല. നിക്കാഹ് കഴിക്കുന്നതും അമ്മാവൻ കണ്ട് ഉറപ്പിച്ച പെണ്ണിനെ.

‘എന്നാലും… എന്തുകൊണ്ടായിരിക്കാം അമ്മാവൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്? ഉപ്പ മറിച്ചൊന്നും പറയാതിരുന്നത്? ഉമ്മ ഒന്നും മിണ്ടാതിരുന്നത്? അമ്മാവനോടും വീട്ടുകാരോടും തനിക്കൊഴിച്ച് മറ്റാർക്കും മുഷിച്ചിൽ തോന്നാത്തത്?’

അന്നു തൊട്ട് ഇപ്പോൾ വരെ തന്റെ ഉള്ളിൽ ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യമാണ്. റഷീദ് ഇക്കായെ ഒരിക്കലും അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല. പക്ഷെ, അകാരണമായി താൻ നിരസിക്കപ്പെട്ടു എന്ന ചിന്ത ഉള്ളിൽ നല്ല പുകച്ചിൽ ഉണ്ടാക്കി. അത് കെട്ട് അടങ്ങുന്നും ഇല്ല.

“എന്താ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ നില്കുന്നത്?”

പിന്നിൽ നിന്നും ആ ചോദ്യം കേട്ടതും സാറ ഒന്നു ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു. കാലത്തു കണ്ട പെൺകുട്ടിയാണ്. കടയിൽ പോയി വരുന്ന വഴിയാണെന്നു തോന്നുന്നു, കയ്യിൽ സഞ്ചിയുണ്ട്.

“വെറുതെ…”
ചെറുതായൊന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് സാറ പറഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് സാറയും പരിസരം ശ്രദ്ധിച്ചത്. താൻ ഇപ്പോൾ നില്കുന്നത് വീട്ടിൽ നിന്നും കുറച്ചു ദൂരെ റോഡിലാണ്. ഈ കുട്ടിയുടെ വീടും കഴിഞ്ഞ് പിന്നെയും കുറച്ചു ദൂരം നടന്നു വന്നിരിക്കുന്നു. ഉച്ചതിരിഞ്ഞ നേരം വീട്ടുമുറ്റത്തു നില്ക്കുമ്പോൾ കണ്ട ആ ആളില്ലാത്ത വീടിന്റെ മുൻഭാഗത്താണ് താനിപ്പോൾ നില്ക്കുന്നത്. അവിടെ നിന്നും ഇടത്തോട്ട് തിരിയുന്ന റോഡ് കുറച്ചു ദൂരം പോയി ചെന്നെത്തുന്നത് മെയിൻ റോഡിലേക്കാണ്. ആ ഭാഗത്തൊന്നും വേറെ വീടില്ല. ഇരുവശങ്ങളിലും റബ്ബർ തോട്ടമാണ്.

“കടയിൽ പോയി വരുന്ന വഴിയാണ്.”
ആ കുട്ടിയും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“തോന്നി…”
സാറ.

“വീട്ടിൽ ഒറ്റക്കായിരുന്നു അല്ലേ… മറ്റുള്ളവർ എവിടെ പോയതാണ്?”
“അവർ അമ്മാവന്റെ മോന്റെ കല്യാണത്തിന് ഡ്രസ്സ് എടുക്കാൻ പോയതാണ്. എനിക്കെന്തോ ഒരു മൂഡ് തോന്നിയില്ല. അതുകൊണ്ട് പോയില്ല.”

“ഉം…”
ആ കുട്ടി ഒന്നു മൂളി. പിന്നെ വീണ്ടും ചോദിച്ചു,
“സാറ ചേച്ചി എന്തേ ഇവിടെ വന്ന് ഈ വീടിങ്ങനെ നോക്കി നില്ക്കുന്നത്?”

സാറ അതിനുത്തരം കൊടുക്കാതെ ചോദിച്ചു,
“ഇയാളുടെ പേര് എന്താ?”
“ഗ്രീഷ്മ.”
“നിങ്ങൾ കുറേക്കാലമായോ ഇവിടെ താമസം?”
“അത്ര അധികമായിട്ടില്ല. ആറേഴു കൊല്ലമായിക്കാണും. അച്ഛന് ടാപ്പിംഗ് ആണ്.”
“അമ്മ…?”
“അമ്മയും ടാപ്പിംഗിനു പോയിരുന്നു. ഇപ്പോൾ സുഖമില്ലാതെ കിടപ്പിലാണ്. ചേച്ചിയുണ്ട്. വീട്ടിൽ തന്നെ ടൈലറിംഗ് ആണ്. കല്യാണം ഒഴിഞ്ഞതാ. ഒരു മോളുണ്ട്. ഞാൻ ഡിഗ്രി ഫൈനൽ ഇയറാണ്.”

ഗ്രീഷ്മ തന്റെ വീട്ടുവിശേഷം ഒറ്റശ്വാസത്തിൽ പറഞ്ഞു. ഇനി തന്റെ ഊഴമാണ് എന്ന് തോന്നി സാറ പറയാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും ഗ്രീഷ്മ പറഞ്ഞു,
“ഇരുട്ട് ആകാൻ തുടങ്ങി. ഇവിടെ അധികം നില്‌ക്കേണ്ട.”

ഗ്രീഷ്മ പതിയെ മുന്നോട്ടു നടന്നു. ഒപ്പം താനും. ഈ സമയം ചെമ്മൺ റോഡിലെ ഇലക്ട്രിക് പോസ്റ്റുകളിൽ മൊട്ട ബൾബുകൾ കത്തി. ഉൾനാട് ആയതു കൊണ്ടാകണം ഈ ഭാഗത്തെ സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റുകൾ ഇപ്പോഴും ഹാലൊജൻ ബൾബുകൾ ആണ്.