ای طبیبِ محبوبِ من،
جانم دیگر در تنم ماندن نمی‌خواهد—
با داروها به نزد من میا؛
که بیماری‌ام در چشمانِ تو زاده شد.

چنان‌که شاعرِ عزیزم امیر خسرو سرود،
زخم‌هایم را مرهمی لازم نیست—
یک لمس از لبانِ تو بس است؛
تا بهار دوباره در خونم شکوفه زند.

چرا در پسِ پرده پنهان شده‌ای؟
در تاریکیِ این شب کجا نهان گشته‌ای؟
اگر حتی سایه‌ات از من دریغ شود،
جهان در درونم تهی می‌گردد.

ای محبوب،
نمی‌دانی که یادِ تو چگونه مرا می‌سوزاند؟
خویش را باغی ساخته‌ام در انتظارِ آمدنت؛
آیا نمی‌بینی که خاکم خشک و بی‌باران گشته است؟
در انتظارِ قطره‌ای از بارانِ حضورت،
قرن‌هاست که در خویش آب می‌شوم.

چون آیی،
جز قطره‌ای از عشق با خود چیزی میاور—
تنم را نه روغن و نه آرایشی باید؛
و گرسنگی‌ام را نه طعامی—
قطره‌ای از لبانِ تو مرا بس است.

در این روزها و شب‌هایی که بی‌دیدارِ تو دراز می‌شوند،
زلفانِ بلندم به باد بدل گشته،
از جنگل و دشت و بیابان گذشته و سرگردان‌اند؛
اکنون کجا پنهان گشته‌ای؟

آیا زبانِ این آتش را نمی‌خوانی؟
در زیرِ پوستم شعله‌ای برمی‌خیزد،
نامِ تو چون جرقه‌ها در آن پراکنده است—
تسبیحِ زندگی‌ام از میانِ انگشتانم می‌لغزد؛
زادنم، بی‌تو، بیهوده می‌گردد
و سفرِ مرگ آغاز گشته است.

ای طبیبِ محبوبِ من،
بشتاب—
که با هر لحظه‌ای که از من دور می‌مانی،
به نامِ عشق، آهسته خاکستر می‌شوم.