ലോകത്ത് എവിടെയായാലും, പാർശ്വവല്ക്കരിക്കപ്പെട്ട/ അരികുവല്ക്കരിക്കപ്പെട്ടവരുടെ ആത്മരോക്ഷമാണ്; ആർത്തനാദമാണ്; ആത്മാവിഷ്കാരമാണ് റാപ്പ്. ഉള്ളിൽ കത്തിജ്ജ്വലിക്കുന്ന; കാട്ടുതീയുടെ ശൗര്യമുള്ള നാമ്പുകളാണ് ഓരോ റാപ്പും. ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെട്ടു ജീവിക്കുന്ന; ആട്ടിയോടിക്കപ്പെടുന്ന മനുഷ്യജീവിതങ്ങളുടെ സ്വയം കണ്ടെത്തലുകൾ അഥവാ പരിച്ഛേദങ്ങൾ കൂടിയാണ്, റാപ്പുകൾ.

പൊതുവെ, വംശീയം, അസമത്വം, ദാരിദ്ര്യവും തുടങ്ങിയ സാമൂഹിക മൂല്യച്യുതികളും അനീതികളും മുഖ്യപ്രമേയങ്ങളായിവരുന്ന റാപ്പുകൾ, ഡ്രം ബീറ്റുകൾക്കൊപ്പമുള്ള താളാത്മകമായ ഒരു കഥപറച്ചിൽ രീതിയിലോ സംഭാഷണ ശൈലിയിലോ അവതരിപ്പിച്ചു വരുന്നു.

പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മദ്ധ്യത്തോടെ, ന്യൂയോർക്കിലെ ബ്രോങ്ക്‌സ് കൗണ്ടിൽ, ആഫ്രിക്കൻ- അമേരിക്കൻ, ലാറ്റിനോ വിഭാഗക്കാരിൽ പൊട്ടിമുളച്ച റാപ്പ് എന്ന ‘ഹിപ് ഹോപ്’ സംഗീതശാഖ ഇന്നു ലോകമെമ്പാടും പടർന്നുപന്തലിച്ചു കഴിഞ്ഞു.

കേരളത്തിൽ, നീരജ് മാധവ്, ഗൗരി ലക്ഷ്മി, ഇന്ദുലേഖ വാര്യർ, ‘ഹനുമാൻകൈൻഡ്’ എന്ന സൂരജ് ചെറുകാട്ട്, ‘ഡാബ്‌സി’ എന്ന മുഹമ്മദ് ഫാസിൽ, ‘തിരുമാലി’ എന്ന വിഷ്ണു എം എസ്, ‘എംസി കൂപ്പർ’ എന്ന ഷംഭു അജിത്, ‘ഫെജോ’ എന്ന ഫെബിൻ ജോസഫ്, ‘വേടൻ’ എന്ന ഹിരൺദാസ് മുരളി, ബേബി ജീൻ തുടങ്ങിയ നിരവധി റാപ്പർമാർ സാമൂഹിക അസമത്വകളെയും ജീർണ്ണതകളെയും തുറന്നുകാട്ടുവാൻ റാപ്പിനെ ഫലപ്രദമായി പ്രയോജനപ്പെടുത്തി വരുന്നു.