എൻ. പുരുഷോത്തമ മല്ലയ്യ: കൊങ്കണി ഭാഷയുടെ കാവൽക്കാരൻ
ഒരു ഭാഷയുടെ ആത്മാവും സ്വത്വവും നിലനിർത്താൻ ഒരു വ്യക്തിക്ക് എത്രത്തോളം പോരാടാനാകും എന്നതിന്റെ ഉജ്ജ്വലമായ തെളിവായിരുന്നു, കേരളത്തിലെ കൊങ്കണി ഭാഷാ-സാംസ്കാരിക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പീഠഭൂമിയായിരുന്ന പത്മശ്രീ എൻ. പുരുഷോത്തമ മല്ലയ്യ.
അധ്യാപകൻ, എഴുത്തുകാരൻ, ഗവേഷകൻ, ഭാഷാ പ്രവർത്തകൻ, പത്രപ്രവർത്തകൻ തുടങ്ങിയ നിലകളിൽ അരനൂറ്റാണ്ടിലേറെക്കാലം സജീവമായിരുന്ന മല്ലയ്യ, കൊങ്കണി ഭാഷയെ ഭരണഘടനയുടെ എട്ടാം ഷെഡ്യൂളിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നതിനായുള്ള ദേശീയ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ മുൻനിരയിൽ നില്ക്കുകയും കേരളത്തിൽ കൊങ്കണി സംസാരിക്കുന്നവർക്ക് ഭാഷാ ന്യൂനപക്ഷ പദവി നേടിയെടുക്കുന്നതിൽ നിർണായക പങ്ക് വഹിക്കുകയും ചെയ്തു. കേരളത്തിലെ സ്കൂളുകളിൽ കൊങ്കണി കുട്ടികൾക്ക് കൊങ്കണി ഭാഷാ പഠന സൗകര്യങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കുന്നതിലും അദ്ദേഹം നിർണായക പങ്ക് വഹിച്ചു.
1966-ൽ മട്ടാഞ്ചേരിയിൽ അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ച ‘കൊങ്കണി ഭാഷാ പ്രചാര സഭ’യാണ് ഗോവയ്ക്ക് പുറത്തുള്ള കൊങ്കണി ഭാഷയുടെ പ്രചാരണത്തിന്റെ പ്രധാന കേന്ദ്രമായി വളർന്നത്. തമിഴ് മഹാകവി തിരുവള്ളുവരുടെ ‘തിരുക്കുറൾ’ (1330 കുറളുകൾ) പൂർണ്ണമായി കൊങ്കണിയിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്തത് (2002) അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ഉൽകൃഷ്ടമായ സാഹിത്യ പ്രവർത്തനമായി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു. ഈ ഗ്രന്ഥത്തിന് 2008-ൽ കേന്ദ്ര സാഹിത്യ അക്കാദമിയുടെ വിവർത്തന പുരസ്കാരവും ലഭിച്ചു. കൊങ്കണി സാഹിത്യത്തിൽ ‘ശതകം’ എന്ന കവിതാ രൂപത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചതും അദ്ദേഹമാണ്.
മല്ലയ്യ കാത്തുസൂക്ഷിച്ച കൊങ്കണി ഭാഷാ പാരമ്പര്യം കേവലം ഒരു പ്രാദേശിക ഭാഷയുടെ കഥയല്ല; മറിച്ച് നൂറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ട കുടിയേറ്റത്തിന്റെയും അതിജീവനത്തിന്റെയും ദീർഘമായ സാംസ്കാരിക യാത്രയാണ്. ആഗോള കൊങ്ങിണി ജനസമൂഹത്തിന് അദ്ദേഹം ഒരു എഴുത്തുകാരൻ മാത്രമല്ല, മാതൃഭാഷയുടെ കാവൽക്കാരൻ കൂടിയായിരുന്നു. 2026 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് തന്റെ 97-ാം വയസ്സിൽ അന്തരിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ വേർപ്പാട് കേരളത്തിലെ കൊങ്കണി സമൂഹത്തിനും ഭാഷാപ്രേമികൾക്കും നികത്താനാവാത്ത നഷ്ടമാണ് സമ്മാനിച്ചത്.
1929 മേയ് 7-ന് കൊച്ചിയിലെ മട്ടാഞ്ചേരിയിൽ ജനിച്ച മല്ലയ്യ, ‘കൊങ്കണി ജനതാ’ (Konkani Janata) എന്ന പേരിൽ ഒരു മാസിക നടത്തിയിരുന്നു. ഡൽഹി ആസ്ഥാനമായ കൊങ്കണി സാഹിത്യ അക്കാദമിയുടെ ‘കൊങ്കണി വികാസ്’ എന്ന മാഗസിന്റെ പത്രാധിപരായിരുന്നു. ശ്രീ സുകൃതീന്ദ്ര ഓറിയന്റല് റിസര്ച്ച് സെന്റര് ഡയറക്ടര്, കേരള ഹിസ്റ്ററി അസോസിയേഷന് ഭരണ സമിതിയംഗം, കേരള പുരാവസ്തു വകുപ്പ് ഗവേഷണ അംഗം, എംജി സര്വകലാശാല സെനറ്റ് അംഗം, കേരള സര്വകലാശാല സെനറ്റ് അംഗം തുടങ്ങിയ സ്ഥാനങ്ങളില് പ്രവര്ത്തിച്ചിട്ടുണ്ട്.
2015-ൽ രാജ്യം അദ്ദേഹത്തെ പത്മശ്രീ നൽകി ആദരിച്ചു. കേന്ദ്ര സാഹിത്യ അക്കാദമി വിവർത്തന പുരസ്കാരം, കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമിയുടെ ആദരം, ഗോവ കൊങ്കണി അക്കാദമിയുടെ മാധവ് മഞ്ജുനാഥ് ഷെൺവെ പുരസ്കാരം, വിശ്വ കൊങ്കണി കേന്ദ്ര പുരസ്കാരം തുടങ്ങിയ പുരസ്കാരങ്ങളും ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.
നാരായണ മല്ല്യ, എന്.എം. സരസ്വതി ബായ് എന്നിവരാണ് മാതാപിതാക്കൾ. സരോജിനി ബായ് ഭാര്യയും ന്യൂദല്ഹി സര്വകലാശാലയിലെ ഡോ. സുസ്മിത മല്ലയ്യ റാവു മകളും രാജഗിരി ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഡോ. നാഗേഷ് പി മല്ലയ്യ മകനുമാണ്.
കൊങ്കണിയുടെ ഉത്ഭവവും വേരുകളും:
ഗോവയുടെ മണ്ണിൽ വേരൂന്നി, കർണാടകത്തിന്റെ തീരങ്ങളിലൂടെ പടർന്ന്, കേരളത്തിന്റെ കൊച്ചിയിലും കാസർകോടൻ തീരങ്ങളിലും സ്വന്തം സാംസ്കാരിക അടയാളം പതിപ്പിച്ച ഭാഷയാണ് കൊങ്കണി. ഒരു ഭാഷയുടെ വികാസം മാത്രമല്ല കൊങ്കണിയുടെ ചരിത്രം; മറിച്ച് കുടിയേറ്റത്തിന്റെയും അതിജീവനത്തിന്റെയും സ്വത്വസംരക്ഷണത്തിന്റെയും ദീർഘമായ സാംസ്കാരിക യാത്രയാണത്.
ഇന്ത്യോ-ആര്യൻ ഭാഷാകുടുംബത്തിലാണ് കൊങ്കണിയുടെ ജനനം. ബി.സി.ഇ. ഒന്നാം സഹസ്രാബ്ദത്തിനു ശേഷം വികസിച്ച പ്രാകൃത് ഭാഷകളിൽ നിന്നാണ് ഇതിന്റെ ഉത്ഭവം. പ്രാചീന ഇന്ത്യയിലെ ശൗരസേനി, മഹാരാഷ്ട്രി പ്രാകൃത് രൂപങ്ങൾ പരിണമിച്ച്, എ.ഡി. 500-നും 1000-നും ഇടയിൽ രൂപപ്പെട്ട ‘കൊങ്കണി അപഭ്രംശ’ എന്ന ശൈലിയാണ് ഇന്നത്തെ കൊങ്കണിയുടെ നേരിട്ടുള്ള മുൻഗാമി.
നൂറ്റാണ്ടുകളിലുടനീളം സംസ്കൃതം, മറാത്തി, കന്നഡ, മലയാളം, പോർച്ചുഗീസ് എന്നീ ഭാഷകളുമായി പുലർത്തിയ നിത്യസമ്പർക്കം കൊങ്കണിയെ കൂടുതൽ സമ്പന്നമാക്കി. വടക്കൻ പശ്ചിമതീരത്തുനിന്ന് രൂപപ്പെട്ട് ദക്ഷിണേന്ത്യൻ തീരങ്ങളിലേക്ക് പടർന്നതിനാൽ വിവിധ പ്രദേശങ്ങളിൽ പ്രാദേശികമായ ഉച്ചാരണ ഭേദങ്ങളും പദസമ്പത്തും കൊങ്കണിയിൽ പ്രകടമാണ്.
പല ലിപികളിൽ ജീവിക്കുന്ന ഭാഷ:
ഇന്ത്യയിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ലിപികളിൽ എഴുതപ്പെടുന്ന അപൂർവ്വ ഭാഷകളിലൊന്നാണ് കൊങ്കണി. സ്വന്തമായി ഒരു പ്രത്യേക ലിപിയില്ലാത്തതിനാൽ, പ്രദേശത്തിനും സമൂഹത്തിനുമനുസരിച്ച് കൊങ്കണി മറ്റു ഭാഷകളുടെ ലിപികൾ ദത്തെടുത്തു. എങ്കിലും, ഗോവയുടെ ഔദ്യോഗിക ഭാഷയായ ദേവനാഗരിയിലാണ് കൊങ്കണി ഏറ്റവും കൂടുതൽ എഴുതപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്.
കർണാടകയിലെ മംഗലാപുരം, ഉഡുപ്പി ഭാഗങ്ങളിലെ കൊങ്കണി സമൂഹങ്ങൾ കന്നഡയിലും ഭട്കൽ പ്രദേശത്തെ നവായത്തി കൊങ്കണികൾ (മുസ്ലീങ്ങൾ) പെർസോ-അറബിക്കിലും ഗോവയിലെ കത്തോലിക്കാ വിഭാഗക്കാർ റോമൻ (ലത്തീൻ) ലിപിയിലും കേരളത്തിലെ കൊങ്കണി സമുദായങ്ങൾ മലയാളത്തിലും കൊങ്കണിയെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.
1992-ൽ കൊങ്കണി ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയുടെ എട്ടാം ഷെഡ്യൂളിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ ദേവനാഗരി ലിപിയാണ് കേന്ദ്ര സർക്കാർ ഇതിന്റെ ഔദ്യോഗിക ലിപിയായി അംഗീകരിച്ചത്. എങ്കിലും, ഈ ബഹുലിപി പാരമ്പര്യം കൊങ്കണിയുടെ ദൗർബല്യമല്ല, മറിച്ച് വിവിധ സംസ്കാരങ്ങളുമായി നടത്തിയ അതിശയകരമായ സാംസ്കാരിക സംവാദത്തിന്റെ തെളിവാണ്.
കൊങ്കണി ഭാഷയുടെയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും പ്രധാന കാവലാളുകളിലൊന്നാണ് ഗൗഡ സാരസ്വത ബ്രാഹ്മണർ (GSB). വൈദിക കാലഘട്ടത്തിൽ സരസ്വതി നദിയുടെ തീരങ്ങളിൽ വസിച്ചിരുന്ന ഇവരുടെ പൂർവ്വികർ, നദി വറ്റിവരണ്ടതിനെ തുടർന്ന് വംഗദേശത്തേക്കും (ബംഗാൾ) തുടർന്ന് ഗോവയിലേക്കും കുടിയേറുകയാണുണ്ടായതെന്നു പറയപ്പെടുന്നു.
പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഗോവയിൽ പോർച്ചുഗീസ് ഭരണം ശക്തമാകുകയും മത-സാമൂഹിക അടിച്ചമർത്തലുകൾ വർദ്ധിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, സ്വന്തം വിശ്വാസവും ഭാഷയും സംരക്ഷിക്കാൻ ഇവർ തെക്കോട്ട് കുടിയേറി. അങ്ങനെയാണ് കർണാടക തീരങ്ങളിലേക്കും കേരളത്തിലേക്കും കൊങ്കണി ഭാഷ എത്തിച്ചേരുന്നത്. വ്യാപാര ആവശ്യങ്ങൾക്കായും നിരവധി കുടുംബങ്ങൾ ദക്ഷിണേന്ത്യൻ തീരങ്ങളിലേക്കും കുടിയേറിയിരുന്നു.
ആദ്യകാല കൊങ്കണി സാഹിത്യം:
പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന കൃഷ്ണദാസ് ശാമയാണ് കൊങ്കണി ഗദ്യസാഹിത്യത്തിന്റെ പിതാവായി അറിയപ്പെടുന്നത്. 1526-ൽ, ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം ആസ്പദമാക്കി അദ്ദേഹം രചിച്ച ‘കൃഷ്ണ ചരിത്രകഥ’ എന്ന ഗദ്യരചനയാണ് ലഭ്യമായിട്ടുള്ള ഏറ്റവും പഴക്കമേറിയ കൊങ്കണി കൃതി. പോർച്ചുഗലിലെ ബ്രാഗാ പബ്ലിക് ലൈബ്രറിയിൽ നിന്നാണ് ഈ കൃതിയുടെ കൈയെഴുത്തുപ്രതി കണ്ടെടുക്കപ്പെട്ടത്.
ഗോവയിലെ മോർമുഗാവോ താലൂക്കിലെ ക്വെലോസിം ഗ്രാമത്തിൽ, ഒരു ഗൗഡ സാരസ്വത ബ്രാഹ്മണ കുടുംബത്തിലാണ് കൃഷ്ണദാസ് ശാമയുടെ ജനനം. കൊങ്കണി ഭാഷയിൽ എഴുതപ്പെട്ട രാമായണം, മഹാഭാരതം എന്നീ കൃതികളും അദ്ദേഹത്തിന്റേതായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
കൊങ്കണി സാഹിത്യത്തിന് അദ്ദേഹം നൽകിയ മഹത്തായ സംഭാവനകളെ മാനിച്ച്, ഗോവയിലെ പനജിയിലുള്ള സംസ്ഥാന സെൻട്രൽ ലൈബ്രറിക്ക് ‘കൃഷ്ണദാസ് ശാമ ഗോവ സ്റ്റേറ്റ് സെൻട്രൽ ലൈബ്രറി’ (Krishnadas Shama Goa State Central Library) എന്ന് പേരിട്ടിരിക്കുന്നു. ഇന്ത്യയിലെ തന്നെ ഏറ്റവും പഴക്കമേറിയ പൊതു ലൈബ്രറികളിൽ ഒന്നാണിത്.
കേരളത്തിലെ കൊങ്കണി ചരിത്രത്തിൽ കൊച്ചിക്ക് കേന്ദ്രസ്ഥാനമുണ്ട്. മട്ടാഞ്ചേരി, ചെറായി, ഫോർട്ട് കൊച്ചി, ചേരളായി തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങൾ കൊങ്കണി ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രങ്ങളായി മാറിയപ്പോൾ, കൊച്ചി തിരുമല ദേവസ്വം ഇവരുടെ ആത്മീയ-സാംസ്കാരിക കേന്ദ്രമായി വളർന്നു.
1648-ൽ കൊച്ചി രാജാവ് വീര കേരള വർമ്മ ഗൗഡ സാരസ്വത ബ്രാഹ്മണ സമൂഹത്തിന് ഭൂമിയും താമസാവകാശവും സിവിൽ അവകാശങ്ങളും അനുവദിച്ചു നൽകി (Cochin Thirumala Settlement). ഗൗഡ സാരസ്വത ബ്രാഹ്മണ വിഭാഗത്തിന് പുറമേ, സാരസ്വത നോൺ-ബ്രാഹ്മണർ, ദൈവജ്ഞർ, വൈശ്യ വാണിയർ, കുടുംബികൾ തുടങ്ങിയ വിവിധ സമൂഹങ്ങളും കേരളത്തിലെ കൊങ്കണി പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.
1556-ൽ ഏഷ്യയിലെ ആദ്യകാല അച്ചടിശാലകളിലൊന്ന് ഗോവയിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതോടെ കൊങ്കണി സാഹിത്യ ചരിത്രത്തിൽ പുതിയ അധ്യായം കുറിക്കപ്പെട്ടു. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടോടെ, പുരുഷോത്തമ മല്ലയ്യയ്ക്കു പുറമെ, പ്രശസ്തരായ നിരവധി സാഹിത്യകാരന്മാരിലൂടെ കൊങ്കണി സാഹിത്യം ആഗോളതലത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടു.
ശെണോയ് ഗോയംബാബ്: ആധുനിക കൊങ്കണി നവോത്ഥാനത്തിന്റെ ശില്പി. പ്രധാന കൃതി: വജ്രലിഖാണി.
രവീന്ദ്ര കേളേക്കർ: കൊങ്കണിക്ക് ആദ്യമായി ജ്ഞാനപീഠ പുരസ്കാരം (2006) നേടിത്തന്ന ഗാന്ധിയൻ എഴുത്തുകാരൻ. പ്രധാന കൃതി: ഉജവാഡാച്ചെ സുർ.
ദാമോദർ മൗസോ: 2021-ലെ ജ്ഞാനപീഠ പുരസ്കാര ജേതാവ്. പ്രധാന കൃതി: കാർമേലിൻ.
പുണ്ഡലിക് നായക്: കേന്ദ്ര സാഹിത്യ അക്കാദമി ജേതാവ്, ഗോവ കൊങ്കണി അക്കാദമിയുടെ മുൻ പ്രസിഡന്റ്. പ്രധാന കൃതികൾ: ചൗരംഗ്.
ഉപസംഹാരം:
ഒരു ഭാഷയുടെ ശക്തി അതിനെ സംസാരിക്കുന്നവരുടെ എണ്ണത്തിൽ മാത്രമല്ല, കാലത്തെയും പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളെയും അതിജീവിക്കാനുള്ള അതിന്റെ ശേഷിയിലാണ് അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്. ഭൂപടത്തിലെ അതിരുകൾ മാഞ്ഞുപോയിട്ടും, പുതിയ നാടുകളിലേക്ക് കുടിയേറേണ്ടി വന്നിട്ടും സ്വന്തം മാതൃഭാഷയെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുവെച്ച ഒരു ജനതയുടെ കഥയാണ് കൊങ്കണിയുടേത്. വടക്കൻ വൈദിക സംസ്കൃതിയിൽ നിന്ന് ദക്ഷിണേന്ത്യൻ തീരങ്ങളിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തിയ, ഇന്നും ജീവസ്സുറ്റതായി നിലനിൽക്കുന്ന മഹത്തായ ഒരു സാംസ്കാരിക പ്രവാഹമാണത്.
Join with us
