ആദ്യം
പക്ഷികളാണ്
മനുഷ്യരെ മനസ്സിലാക്കാതായത്;
അവ ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും
അതേ പാട്ട് പാടിയിട്ടും
ഒരു ജനാലപോലും തുറന്നില്ല.

പിന്നെ
മരങ്ങൾ കാറ്റിനോട് സംസാരിച്ചു;
ഭൂമി മാത്രം
ആ സംഭാഷണം കേട്ടു—
നമ്മൾ തിരക്കിലായിരുന്നു.
വേരുകൾ
വെളിച്ചം കാണാതെ തന്നെ
മണ്ണിനടിയിൽ
പരസ്പരം തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു;
ഭൂമിയുടെ ഏറ്റവും പഴയ ഭാഷയിൽ.

നദികൾ
ഓരോ വളവിലും
കരകളെ വിളിച്ചു;
മറുപടി നഷ്ടമായപ്പോൾ
പ്രതിധ്വനികളും
പക്ഷികളോടൊപ്പം പറന്നുപോയി.

ഒരിക്കൽ
ലോകം
ഒരു തുറന്ന പുസ്തകമായിരുന്നു.
മരങ്ങൾ
വിരാമചിഹ്നങ്ങൾ.
നദികൾ
അടിക്കുറിപ്പുകൾ.
ആകാശം
തലക്കെട്ട്.
ഇപ്പോൾ
പുസ്തകം
അടഞ്ഞിട്ടില്ല.
വായിക്കാൻ അറിയുന്ന
മനുഷ്യരാണ്
പതിയെ
അപ്രത്യക്ഷമായത്.