സൂര്യൻ ഉണരുന്നതിനും മുമ്പ്,
പ്രഭാതം കിന്നാരം പറയാൻ തുടങ്ങും മുമ്പ്,
ഒരു കലപ്പയുടെ കരച്ചിൽ കേൾക്കുന്നുണ്ടോ?

കറുത്ത മണ്ണിന്റെ ശ്വാസം ചുമക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട
ആ മനുഷ്യരെ നിങ്ങൾ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ—
പുലർക്കാലം തന്റെ പരുക്കൻ വിരലുകളാൽ
കൊത്തിയെടുത്ത മനുഷ്യരെ..?

അവരെ നോക്കൂ—

മൺസൂൺ
അതിന്റെ ഉഗ്രകോപം വർഷംതോറും
അവരുടെ കുടിലുകളുടെ മേൽ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.
രാത്രിയിൽ കള്ളന്മാരെപ്പോലെ,
നദികൾ വീടുകളിലേക്ക് കയറിവരുന്നു.
വിളകൾ വെള്ളത്തിൽ ഒഴുകിപ്പോകുന്നു.
നിലത്ത്,
ചത്ത മനസുകളുടെ ഗന്ധം മൂടിപ്പുതച്ചുറങ്ങുന്നു.

എന്നിട്ടും,
ഒരു ചരിത്രവും ഓർത്തുവെക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത
അവരെ പ്രഭാതം വീണ്ടും കണ്ടെത്തുന്നു.
ഒരു ദേശഗാനവും
അവർക്കുവേണ്ടി ഉയരുന്നില്ല.
പക്ഷേ,
അവരുടെ ജീവിതം വളമാക്കിയ വിളവിൽ
നഗരവെളിച്ചം പൂത്തുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.

അവരുടെ വിശപ്പിനെക്കുറിച്ച്
അവർ ആരോടാണ് സംസാരിക്കേണ്ടത്?
വയലിലെ മണ്ണിനോടോ?
ഉഴവുചാലിലെ വെള്ളത്തിനോടോ?
അതോ,
ഒരുത്തരവും പറയാനില്ലാത്ത ആകാശത്തോടോ?

അവരുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക്,
രാജ്യത്തിന്റെ നാവിനേക്കാൾ പഴക്കമുള്ള
ഒരു നിശ്ശബ്ദത മാത്രമാണ് ഉത്തരം.

ജീവിതം
അവർക്കൊരു പുരാതന കടമാണ്—
വയൽ ഒരു നാടകവേദിയും!