“കാണുന്നപോലത്ര പാവമൊന്നുമല്ല…”
റോസു രണ്ട് മൂന്ന് വട്ടം പറഞ്ഞിട്ടും എനിക്ക് അതങ്ങോട്ട് കത്തിയില്ല. എന്താടീ കാര്യമെന്ന് ചോദിച്ചെങ്കിലും അവളത് പറഞ്ഞില്ല. ഞാൻ അവന്റെ അടുത്ത് പോയിരുന്ന് ‘എന്താടാ’ എന്ന് ചോദിച്ചു. അവൻ വെറും പാവത്താനായി വാലാട്ടി.

തൊട്ടുതലോടുന്നതിനിടയിൽ അവൻ എന്റെ കയ്യിൽ പതുക്കെ കടിച്ചു. മുട്ടിയുരുമലും നക്കലും തുടങ്ങി. പിന്നെ എന്റെ ദേഹത്തേക്ക് ആട്ടിൻമുട്ടനെപ്പോലെ ചാടിക്കയറി ആ വൃത്തികേട് കാണിച്ചു. ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് ഒരു തൊഴിയങ്ങ് കൊടുത്തു. അവൻ ചുരുണ്ടുകൂടിക്കിടന്ന് നിലവിളിച്ചു. ഞാൻ ചുറ്റുപാടും നോക്കി ആരെങ്കിലും കണ്ടോ എന്ന്.

അന്ന് എനിക്ക് കിടന്നിട്ട് ഉറക്കം വന്നില്ല. ഈ വൃത്തികേടിനെ എവിടെയെങ്കിലും കൊണ്ടുപോയി കളയണം. വെറുതെ തീറ്റി കൊടുക്കാമെന്നല്ലാതെ ഒരു കാര്യവുമില്ല. ഇപ്പോൾ ഇതാ ഇതും. ഒരു വണ്ടി വിളിച്ചുകൊണ്ടുപോയി പാണ്ടിക്കുഴിയിൽ തള്ളിയാലോ എന്ന് ആലോചിച്ചു. വേണ്ടാത്ത ജന്തുക്കളെയൊക്കെ ആളുകൾ കൊണ്ടുപോയി പാണ്ടിക്കുഴി കൊക്കയിൽ തള്ളാറുണ്ട്. സ്വന്തമായിട്ട് സാധിക്കില്ലെങ്കിൽ ആരെയെങ്കിലും ഏൽപ്പിക്കാം; ആയിരമോ ആയിരത്തഞ്ഞൂറോ കൊടുത്താൽ മതി.

അന്ന് വീട്ടിൽ എല്ലാവരും അത്താഴം കഴിച്ചിട്ടും അവനൊന്നും കൊടുത്തില്ല. ഞാനോ റോസുവോ ആണ് കൊടുക്കാറ്. ഈ വൃത്തികേട് കാരണമാണെന്ന് തോന്നുന്നു, റോസു ഇപ്പോൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകുകയേയില്ല. ‘തീറ്റ എല്ലിന്നിടയിൽ കയറിയതിന്റെ സൂക്കേടാണ്, പട്ടിണി കിടക്കട്ടെ’ എന്ന് ഞാനും വെച്ചു.

ഇപ്പോൾ തന്നെ ഇതിന് നല്ലൊരു ഡോബർമാന് വേണ്ട കാശ് ചിലവാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഇനി ഒരു ചില്ലിക്കാശ് പോലും മുടക്കുന്ന കേസില്ല. ഞാൻ പതുക്കെ മുറ്റത്തിറങ്ങി ഫോണിന്റെ ടോർച്ച് തെളിച്ചുകൊണ്ട് ഷെഡിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു. എന്നെ കണ്ടാൽ വാലാട്ടി എഴുന്നേറ്റ് വരേണ്ടതാണ്. പക്ഷേ, പകലത്തെ തൊഴിയുടെ പേടിയിൽ പമ്മിപ്പതുങ്ങി കിടക്കുന്നു. എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു വാല്ലായ്ക തോന്നി.

അന്നൊരു ഞായറാഴ്ചയായിരുന്നു. വെട്ടിക്കൻ സന്തോഷ് എന്നെ വിളിച്ച് ഒരു രണ്ടായിരം രൂപ കടം ചോദിച്ചു.

“പൊന്നെടാ, എന്റെ കയ്യിലില്ല, ആകെ ടൈറ്റാണ്…”
ഞാൻ ഒഴിയാൻ നോക്കി. അവന് കാശ് കൊടുത്താൽ ഉടക്കുകയോ പിണങ്ങുകയോ ചെയ്യാതെ തിരിച്ചു വാങ്ങിക്കാൻ പറ്റില്ല; അവന് അതൊരു പ്രശ്നമുള്ള കാര്യമല്ല. ഇല്ലെന്ന് തീർത്തു പറഞ്ഞിട്ടും അവൻ ഫോൺ വെച്ചില്ല.

“മച്ചാനേ, എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒന്ന് സെറ്റപ്പാക്കി താടാ. രണ്ടേ രണ്ട് ദിവസത്തേക്ക്…”
നാലഞ്ച് മാസം മുന്നേ അവൻ ഒരു പെണ്ണിനെ അടിച്ചുകൊണ്ടുവന്നു, അവൾ ഇപ്പോൾ പ്രെഗ്നന്റ് ആണെന്ന്, ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാനാണ്.

“പൊന്നളിയാ, ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടാ വേറൊന്നും കൊണ്ടല്ല.”
ഞാൻ ഫോൺ വെച്ചു. അവൻ എന്നെ നല്ല പരട്ടത്തെറി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പ്. അവന്റെ സ്വഭാവം അതാണ്.

ഒരഞ്ച് മിനിറ്റ് തികയുന്നതിന് മുന്നേ അവനെ ഞാൻ തിരിച്ചുവിളിച്ചു:
“എടാ നിനക്ക് എത്ര രൂപയാ വേണ്ടത്..?”

“ഉണ്ടെങ്കിൽ രണ്ടായിരം താ അളിയാ…”

“എപ്പോഴാ വേണ്ടത്..?”

“ഉച്ചയ്ക്ക് മുന്നേ കിട്ടിയാൽ കൊള്ളാമായിരുന്നു…”

ഞാനൊന്ന് ആലോചിച്ചിരുന്നു.

“തരുമോടാ..?” അവൻ പാവത്താനെപ്പോലെ ചോദിച്ചു.

“എടാ, നിന്റെ മറ്റേ പട്ടിയുണ്ടോ അവിടെ, പൊമ്മി..?”

“ഉണ്ടല്ലോ, എന്താടാ കേസ്..?”

“നീ അതിനെയുമായിട്ട് മേലെ തേയിലക്കാടിന്റെ അങ്ങോട്ട് വാ,”
ഞാനത് പറഞ്ഞ് ഫോൺ വെച്ചു.

വീട്ടിൽ എല്ലാവരും പള്ളിയിൽ പോയേക്കുകയാണ്. ഞാൻ പതുക്കെച്ചെന്ന് അവനെ തുടലോടെ അഴിച്ചു. മുറ്റം വിട്ട് വഴിയിലേക്ക് കയറിയതും പുറകോട്ട് ബലം പിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. എനിക്ക് നല്ല കലി വന്നു. ഞാൻ അവനെ വലിച്ചിഴച്ചുകൊണ്ട് കരോട്ടേക്ക് നടന്നു. പറമ്പിന്റെ മേൽഭാഗം തേയിലക്കാടായിരുന്നു. ചായയും മനുഷ്യരുമൊന്നും കുറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ പോലുള്ള ചെറുകിടക്കാരെല്ലാം തേയിലക്കൃഷി വിട്ടിട്ട് വർഷങ്ങളായി. ചെടിയെല്ലാം വളർന്നുപൊങ്ങി കാടും പടലും പിടിച്ചുകിടക്കുന്നു.

ഞങ്ങൾ കയറിച്ചെല്ലുമ്പോൾ സന്തോഷ് പൊമ്മിയെയും കൊണ്ടുവന്ന് ഒരു തിട്ടയിൽ ഇരിപ്പുണ്ട്. നല്ല കരിപോലെ കറുത്ത ഒരു കലിപ്പത്തിയാണവൾ. അവരുടെ വീട്ടിലും പരിസരത്തും ആരെയും അടുപ്പിക്കില്ല, ഒരു മെരുക്കവുമില്ലാത്ത സാധനം. അതിനെ അവൻ ചെറിയൊരു ചക്കരക്കയറിൽ (ചെറിയ ചകിരിക്കയർ) കെട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു.

പട്ടികൾ തമ്മിൽ കണ്ടതും മുറുമുറുക്കാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ കൈസറെ കൊണ്ടുപോയി ഒരു തേയിലച്ചുവട്ടിൽ കെട്ടിയിട്ടു. സംഗതിയുടെ കിടപ്പുവശം മനസ്സിലായതും സന്തോഷ് ഒരുമാതിരി കൊക്കിച്ചിരി തുടങ്ങി. ശരിക്കും കോഴി കൊക്കുംപോലെയായിരുന്നു അവന്റെ ചിരി.

കുറച്ചുനാൾ മുൻപ് ഒരിക്കൽ ഇവനും കൊച്ചറയുള്ളൊരു ചേച്ചിയുമായിട്ട് ഇതേ തേയിലക്കാട്ടിൽ പരിപാടി നടത്തുന്നത് ഞാൻ കയ്യോടെ പൊക്കിയതാണ്; ആരോടും പറയാൻ പോയിട്ടില്ല ഇന്നേവരെ. അവന് അതിന്റെ നന്ദിയൊന്നും ഇല്ലെങ്കിലും ഈ മൂഞ്ചിയ ചിരിയുടെ കാര്യമില്ലല്ലോ.

“ഒന്ന് മിണ്ടാതിരി മൈ… ആരെങ്കിലും കേൾക്കും.”
ഞാൻ ഒച്ച താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.

അവൻ അത് കേട്ട ഭാവമില്ല. ചിരി നിർത്താതെ തന്നെ അവൻ കൈസറിന്റെ അടുത്തായി പൊമ്മിയെയും കൊണ്ടുവന്ന് കെട്ടി. ഞാൻ അപ്പോൾ പതുക്കെ അവനെ തുടലിൽ നിന്നും അഴിച്ചുവിട്ടു. വീട്ടിലേക്ക് തിരിഞ്ഞോടുമെന്ന് വിചാരിച്ചെങ്കിലും, പൊമ്മിയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി മൊത്തത്തിലൊന്ന് മണം പിടിച്ചു. അതപ്പോൾ പല്ലിളിച്ച് ചീറി. അവൻ ആകെ വിരണ്ടുപോയി.

“എന്തൊരു സാധനമാടാ ഇത്…?”
ഞാൻ സന്തോഷിനോട് പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

“പുലിക്കുട്ടിയാ മോനേ പുലിക്കുട്ടി…”
അവൻ ഉച്ചത്തിലാണ് പറഞ്ഞത്.

പൊമ്മിയുടെ പുറകിലൊന്ന് മണം പിടിച്ചതും കൈസറിന്റെ പുരുഷത്വം ഉണർന്നു. അവൻ അപ്പോൾത്തന്നെ അവളുടെ പുറത്തേക്ക് ചാടിക്കയറി ചെറിയൊരു കുതിപ്പ് നടത്തി. പൊമ്മിയാണെങ്കിൽ തിരിഞ്ഞ് അവനെ കടിക്കുകയും കുരച്ച് ബഹളം വെക്കുകയും ചെയ്തു. സന്തോഷാണെങ്കിൽ അതിലുമുച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചാർത്തു.

“ഹെന്റളിയാ, ഇവനും നിന്നെപ്പോലെയാണെന്നാണ് ഓർത്തത്… ഹല്ല… കെട്ടോ…”
അവൻ ചിരിക്കിടെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. അതിനിടെ കൈസർ അടുത്ത ശ്രമം നടത്തി. ഈ തവണ അവൾ ഒഴിഞ്ഞുമാറും മുന്നേ തന്നെ അവൻ കയറി കൊളുത്തി. പൊമ്മി അവനെ കുടഞ്ഞു കളയാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവൻ വിട്ടുപോകാതെ പണിയൊപ്പിച്ചു. പൊമ്മി മുന്നോട്ട് പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

സന്തോഷ് അത് മൊബൈലെടുത്ത് വീഡിയോ പിടിച്ചു.
“ഇവൾ പെറ്റാൽ പിള്ളേരുടെ തന്ത ആരാണെന്ന് അറിയാൻ ഒരു തെളിവ് വേണ്ടേ…”

കൈസറിന്റെ കളി കണ്ട് ഞങ്ങളും അവർക്കൊപ്പം നീങ്ങി.

“നോക്കി നടന്നിട്ട് വെള്ളമിറക്കിയിട്ട് കാര്യമില്ല അളിയാ. വേണമെങ്കിൽ കൈസറെ മാറ്റിയിട്ട് ഒരു ഷോട്ടെടുത്തോ, ഞാൻ ആരോടും പറയത്തില്ല…”
അവൻ അതും പറഞ്ഞ് പിന്നെയും കൊക്കിച്ചിരി തുടർന്നു.

പെട്ടെന്ന് ആരുടെയോ വർത്തമാനം അടുത്തായി കേട്ടതുപോലെ തോന്നി. അപ്പോഴാണ് ഞങ്ങൾ തോട്ടത്തിന്റെ ഊടുവഴിയിലെത്തിയ കാര്യം ഓർത്തത്. എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് ചെയ്യും മുന്നേ റോസും കുറെ പെണ്ണുങ്ങളും അടുത്ത് എത്തികഴിഞ്ഞിരുന്നു. പള്ളിയിൽ പോയിട്ട് തിരിച്ചുവരുന്ന വഴിയാണ്, അയൽപക്കത്തെ ചിലരുമുണ്ട് കൂടെ. അവർ വന്നിട്ടും പട്ടികൾ വിട്ടുമാറിയില്ല.

ഒരടി കിട്ടിയതുപോലെയായി റോസുവിന്റെ മുഖം. അയൽപക്കക്കാർ അടക്കിപ്പിടിച്ച് ചിരിക്കുന്നു. റോസു സങ്കടവും ദേഷ്യവും കൊണ്ട് സന്തോഷിനോടായി പറഞ്ഞു:
“ഇതിന്റെ ബാക്കി സുമച്ചേച്ചിയോട് പറഞ്ഞോളാം കേട്ടോ…”

അവളതും പറഞ്ഞിട്ട് പെട്ടെന്ന് നടന്നുപോയി; പുറകെ അയൽപക്കക്കാരും.

“പൊന്നു കൊച്ചേ, ഇവൻ പറഞ്ഞിട്ടാ കേട്ടോ…”
അവൻ പുറകെനിന്ന് വിളിച്ചുപറയുക കൂടി ചെയ്തപ്പോൾ എന്റെ തലയിൽ ഇടിത്തീ വീണതുപോലെ തോന്നി. അവൻ പോയി പട്ടികളെ തൊഴിച്ചോടിച്ചു. ഞാൻ പൈസ എടുത്ത് നീട്ടിയെങ്കിലും അവൻ അത് തട്ടിക്കളഞ്ഞിട്ട് മുഴുത്തൊരു തെറി വിളിച്ചു.

എല്ലാവരും പോയിക്കഴിഞ്ഞതും എവിടെയെങ്കിലും പോയി ചത്താലോ എന്ന് തോന്നി. ഇനി ജീവിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല. ഞാൻ ആദ്യം ഫോണെടുത്ത് സ്വിച്ചോഫ് ചെയ്തു. വേറെങ്ങോട്ടും പോകാനില്ലാതെ അവിടെത്തന്നെ ഇരുന്നു. സന്ധ്യയായപ്പോൾ എഴുന്നേറ്റ് മനുഷ്യരാരുമില്ലാത്ത കുരിശുമലയിലെല്ലാം അലഞ്ഞുനടന്നു.

പാതിരാത്രിയിലാണ് വീട്ടിൽ ചെന്നുകയറിയത്. ചേട്ടത്തി വന്ന് വാതിൽ തുറന്നു. ഞാൻ അവർക്ക് മുഖം കൊടുക്കാതെ അകത്തേക്ക് പോയി. വെളുപ്പിന് പപ്പ എഴുന്നേൽക്കുന്നതുവരെയും ഞാൻ ഉറങ്ങാതെ കിടന്നു.

കൈസർ ഒന്നാമനെക്കുറിച്ച് പേടിയോടെ ഓർത്തു. രണ്ടാമനെപ്പോലെ തന്നെ നല്ല ചുണയൻ പട്ടിയായിരുന്നു അവനും. പന്നിയെയും മുയലിനെയുമൊക്കെ വിട്ട് അവന്റെ സ്ഥിരം ഇരകൾ കോഴികളായിരുന്നു; കാട്ടുകോഴിയും കുളക്കോഴിയുമൊന്നുമല്ല, അയൽവക്കക്കാരുടെ വളർത്തുകോഴികൾ!

പപ്പ അവനിട്ട് കാളപൂട്ടുന്ന ചാട്ടയ്ക്ക് തൊലി പൊളിയുന്നതുപോലെ പെരുക്കിയിട്ടുണ്ട്. എന്നിട്ടും, അവൻ കോഴിപിടുത്തം വിട്ടില്ല. ഒടുവിൽ വീട്ടിലെ തന്നെ മുട്ടക്കോഴികളെ പിടിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ പപ്പ അവനെ പുറകുവശത്തെ ഒരു പ്ലാവിൽ കയറുകെട്ടി തൂക്കാൻ നോക്കിയിട്ടുണ്ട്.

ഞാൻ കാതോർത്ത് കിടന്നതുകൊണ്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു, പപ്പ പതിവിലും ഒരു മണിക്കൂർ മുന്നേ എഴുന്നേറ്റ് ചേട്ടായിയുടെ റൂമിന്റെ വാതിൽക്കൽ തട്ടിവിളിക്കുന്നു. എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. അഞ്ച് മിനിറ്റ് പോലും തികയുന്നതിന് മുന്നേ സ്കൂട്ടി സ്റ്റാർട്ടാക്കി പോകുന്ന ഒച്ച കേട്ടു. പത്തു പതിനഞ്ച് മിനിറ്റിനകം തിരികെ വരികയും ചെയ്തു. ഞാൻ കുറ്റാക്കുറ്റിരുട്ടത്ത് ബെഡിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു നിന്നു. കൊല്ലാൻ പോകുന്നത് പട്ടിയെയാണോ അതോ..?

താമസിക്കാതെ കൈസറിന്റെ അലറിയുള്ള കരച്ചിൽ കേട്ടു. പേടിച്ച് എന്റെ മൂത്രം പൊഴിഞ്ഞു. ചത്തിട്ടും നിർത്താത്തതുപോലെ, അത് പിന്നെയും പിന്നെയും അലറിക്കരയുന്നു. ഞാൻ ജനലിലൂടെ ഒളിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ കാണുന്ന കാഴ്ച, അതിനെ കയറിട്ട് തൂക്കുന്നതായിരുന്നില്ല; പോത്തിന്റെയും മൂരിയുടെയുമൊക്കെ വരിയെടുക്കുന്ന കാശിയണ്ണൻ അവന്റെ അടിഭാഗം വീതി കുറഞ്ഞ കൂർമുന കത്തിക്ക് കുത്തിത്തുരക്കുകയാണ്! പപ്പയും ചേട്ടായിയും ചേർന്ന് അവനെ കയറുകൊണ്ട് വരിഞ്ഞുമുറുക്കി പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

കാശിയണ്ണന്റെ കത്തിമുനയിൽ നിന്ന് തെറിച്ച ചോര പ്ലാച്ചേരിയുടെ മണ്ണിൽ വീണ് കരിപിടിച്ചുണങ്ങി. വരിയുടയ്ക്കപ്പെട്ട കൈസർ പിന്നെ പ്ലാച്ചേരി തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറിയിട്ടില്ല. അവൻ വിറകുപുരയുടെ ഇരുട്ടിൽ, സ്വന്തം മുറിവുകൾ നക്കിക്കൊണ്ട് ഒരു ജീവച്ഛവമായി കിടന്നു. കുരയ്ക്കാനുള്ള ശബ്ദം പോലും അവന്റെ തൊണ്ടയിൽ കട്ടപിടിച്ചു പോയിരുന്നു.

ഞാൻ എന്റെ വിസയും പാസ്‌പോർട്ടും മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് ലാപ്ടോപ്പ് തുറന്നു. ജർമ്മനിയിലേക്കുള്ള ഫ്ലൈറ്റ് ടിക്കറ്റ് കൺഫേം ആയിരിക്കുന്നു. പപ്പ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് കടുംകാപ്പി കുടിച്ചുകൊണ്ട് പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചേട്ടായിയോട് പറയുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു:

“അവനെ അങ്ങോട്ട് കയറ്റിവിട്ടാൽ പിന്നെ നമുക്ക് സമാധാനത്തോടെ ഉറങ്ങാം. അവിടെച്ചെന്ന് അവൻ ഏത് വെള്ളക്കാരിയെ വേണമെങ്കിലും കെട്ടിക്കോട്ടെ. പ്ലാച്ചേരിയുടെ മണ്ണിൽ ജാതിപ്പിഴ വരാതിരുന്നാൽ മതി.”

അപ്പോഴും എന്റെ ഫോണിൽ ആ പഴയ മിസ്ഡ് കോളിന്റെ നമ്പർ തിളങ്ങിനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. വേലിക്കപ്പുറത്തെ ആ പെണ്ണിന്റെ അനിയൻ ചെറുക്കന്റെ നമ്പർ. ഞാൻ സാവധാനം ആ നമ്പറിലേക്ക് വാട്സാപ്പ് മെസ്സേജ് അയച്ചു:
“പട്ടിക്കുഞ്ഞിനെ പപ്പ വരിയുടച്ചു….”
തൊട്ടു പിറകെ നടന്ന സംഭവവും വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷവും ചുരുക്കി മെസ്സേജ് ഇട്ടു.

റിപ്ലൈ വരാൻ അധികം സമയമെടുത്തില്ല. അപ്പുറത്ത് നിന്ന് വന്നത് ഒരു വോയ്‌സ് മെസ്സേജ് ആയിരുന്നു. പക്ഷേ, അത് അനിയൻ ചെറുക്കന്റേതായിരുന്നില്ല. നല്ല മുഴക്കമുള്ള, ആ പെണ്ണിന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു:
“വരിയുടയ്ക്കേണ്ടിയിരുന്നത് ആ പാവത്തിന്റെയായിരുന്നില്ല, നിങ്ങളെപോലെയുള്ള ഭീരുക്കളുടെ ആണ്. വീണ്ടും വേലി കടന്ന് വരാതിരുന്നപ്പോഴേ ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു, നിങ്ങളുടെ വരി ഉടഞ്ഞുപോയതാണ്…”

ആ വാക്കുകൾ ഒരു ചാട്ടുളി പോലെ എന്റെ നെഞ്ചിൽ തുളച്ചുകയറി. ഒരു പുതിയ കാലത്തെ മലയാളി പെണ്ണിന്റെ ആത്മാഭിമാനവും മൂർച്ചയും ആ ശബ്ദത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് വെളുപ്പിനെ ഞാൻ ട്രോളി ബാഗുമെടുത്ത് പ്ലാച്ചേരിയുടെ പടികളിറങ്ങുമ്പോൾ, റോസുവും മമ്മിയും എന്നെ യാത്രയാക്കാൻ കാത്തുനിന്നിരുന്നു. പപ്പ പുകവലിച്ചുകൊണ്ട്, ദൂരെ നില്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പടികളിറങ്ങി ടാക്സിക്ക് അടുത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും ഇന്നലെ കേട്ട വോയ്‌സ് മെസ്സേജ് തലയ്ക്കുള്ളിൽ കടന്നെല്ലുകളെ പെരുപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു:
“… വീണ്ടും വേലി കടന്ന് വരാതിരുന്നപ്പോഴേ ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു നിങ്ങളുടെ വരി ഉടഞ്ഞുപോയതാണ്…”

അപ്പോഴും, പട്ടിക്കുഞ്ഞിനെ ഓമനിച്ചു കൊണ്ടു നിന്നിരുന്ന അന്നത്തെ അവളുടെ ആ മുഖം അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു…