അധ്യാത്മരാമായണവും കേരളീയ ജീവിതവും:

എഴുത്തച്ഛന്റെ കൃതികളിൽ, അധ്യാത്മരാമായണം കിളിപ്പാട്ടാണ് കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ജീവിതവുമായി ഏറ്റവും ആഴത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. കർക്കടകമാസത്തിൽ വീടുകളിലൊട്ടാകെ ഈ ഗ്രന്ഥം പാരായണം ചെയ്യുന്ന പതിവ് നൂറ്റാണ്ടുകളായി തുടർന്നുവരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കേരളത്തിൽ കർക്കടകമാസം ‘രാമായണമാസം’ എന്ന പേരിലും അറിയപ്പെടുന്നു.

രാമായണകഥയെ വെറും ഇതിഹാസമെന്ന നിലയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിലുപരി, ആത്മജ്ഞാനത്തിന്റെയും ഭക്തിയുടെയും ധർമ്മജീവിതത്തിന്റെയും മാർഗദർശനമായാണ് എഴുത്തച്ഛൻ ഈ കൃതിയെ രൂപപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സാഹിത്യകൃതി എന്നതിലുപരി ആത്മീയജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായും അധ്യാത്മരാമായണം കേരളീയ സമൂഹത്തിൽ സ്ഥാനം നേടിയിട്ടുണ്ട്.

ലിപി പരിഷ്കരണവും ഭാഷയുടെ അടിത്തറയും:

എഴുത്തച്ഛന്റെ ഭാഷ ലളിതവും സംഗീതാത്മകവും ഭക്തിസാന്ദ്രവുമായിരുന്നു. സംസ്കൃതത്തിന്റെ ഗാംഭീര്യവും മലയാളത്തിന്റെ മാധുര്യവും സമന്വയിപ്പിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനാശൈലി മലയാളസാഹിത്യത്തിന്റെ വികാസത്തിന് പുതിയ ദിശ നൽകി.

സാഹിത്യത്തിൽ മാത്രമല്ല, മലയാള ലിപിയുടെ വികാസത്തിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഭാവന സമാനതകളില്ലാത്തതാണെന്ന് ഭാഷാചരിത്രകാരന്മാർ വിലയിരുത്തുന്നു. അക്കാലത്തെ *വട്ടെഴുത്ത്- കോലെഴുത്ത് ലിപികൾക്ക് സംസ്കൃതധ്വനികളെ പൂർണമായി ഉൾക്കൊള്ളാൻ പരിമിതികളുണ്ടായിരുന്നു. അതിന് പരിഹാരമായി ഗ്രന്ഥലിപിയിലെ അക്ഷരങ്ങൾ മലയാളരചനയിൽ കൂടുതൽ വ്യാപകമായി പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്നതിനും ആര്യഎഴുത്ത് പ്രചരിക്കുന്നതിനും എഴുത്തച്ഛന്റെ കൃതികൾ നിർണായക പങ്കുവഹിച്ചതായി ഗവേഷകർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. ഇന്നത്തെ മലയാള പ്രമാണലിപിയുടെയും സാഹിത്യഭാഷയുടെയും വളർച്ചയ്ക്ക് കൃത്യമായ അടിത്തറയിട്ടത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഈ പരിഷ്കരണങ്ങളാണ്.

മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ നിർണായക കണ്ണി:

മലയാള സാഹിത്യവികാസത്തിലെ പ്രധാന നാഴികക്കല്ലുകളായി ചെറുശ്ശേരി നമ്പൂതിരി, എഴുത്തച്ഛൻ, കുഞ്ചൻ നമ്പ്യാർ എന്നിവർ പൊതുവേ വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു. ഇവരുടെ സംഭാവനകൾ പരസ്പരം പൂരകങ്ങളാണ്.

ചെറുശ്ശേരി മലയാളകാവ്യത്തിന് ലാളിത്യവും മാധുര്യവും പകർന്നപ്പോൾ, കുഞ്ചൻ നമ്പ്യാർ അതിന് സാമൂഹിക വിമർശനത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണതയും നാടൻ ഭാഷയുടെ ചൈതന്യവും നൽകി. ഇവർക്കിടയിൽ മലയാളഭാഷയ്ക്ക് ആത്മീയഗാംഭീര്യവും സാഹിത്യപ്രൗഢിയും ഭാഷാപരമായ സ്ഥിരതയും കൈവരുത്തുന്നതിൽ നിർണായക പങ്കുവഹിച്ച കവിയാണ് എഴുത്തച്ഛൻ.

ചെറുശ്ശേരി കൃതികളിലെ തമിഴ് കലർന്ന പഴയ മലയാളത്തിനും കുഞ്ചൻ നമ്പ്യാരുടെ തുള്ളൽ കൃതികളിലെ നാടൻ പച്ചമലയാളത്തിനുമിടയിൽ സമന്വയപരമായ ഒരു സാഹിത്യഭാഷ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൽ എഴുത്തച്ഛൻ വിജയിച്ചു. ചെറുശ്ശേരി തുടക്കമിട്ട ഭാഷാപരിണാമത്തിന് ലിപിയിലൂടെയും സാഹിത്യത്തിലൂടെയും കൂടുതൽ ദൃഢമായ അടിത്തറ പാകാൻ എഴുത്തച്ഛന് കഴിഞ്ഞു. അതാണ് പിന്നീട് മലയാളഭാഷയുടെ സമഗ്രവികാസത്തിന് വഴിയൊരുക്കിയത്.

തുഞ്ചൻപറമ്പും വിദ്യാരംഭവും:

എഴുത്തച്ഛന്റെ സ്മരണയെ ആദരിച്ചുകൊണ്ട് തിരൂരിലെ തുഞ്ചൻപറമ്പിനെ കേരളത്തിലെ പ്രധാന സാംസ്കാരിക തീർഥാടനകേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നായി സർക്കാർ സംരക്ഷിച്ചുവരുന്നു. തുഞ്ചൻ സ്മാരക ട്രസ്റ്റിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ വാർഷിക തുഞ്ചൻ ഉത്സവം, സാഹിത്യസമ്മേളനങ്ങൾ, ഗവേഷണപരിപാടികൾ, സാംസ്കാരിക പരിപാടികൾ എന്നിവയും ഇവിടെ സംഘടിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ഓരോ വർഷവും വിജയദശമി ദിനത്തിൽ ആയിരക്കണക്കിന് കുട്ടികൾ ഇവിടെ എത്തി, വിശുദ്ധമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന തുഞ്ചൻപറമ്പിലെ മണലിൽ ‘ഹരിശ്രീ’ കുറിച്ച് വിദ്യാരംഭം നടത്തുന്നു.

തുഞ്ചത്തെഴുത്തച്ഛൻ മലയാള സർവകലാശാല:

എഴുത്തച്ഛനോടുള്ള ആദരസൂചകമായി 2012-ൽ തിരൂരിനടുത്തുള്ള മംഗലത്ത് ‘തുഞ്ചത്തെഴുത്തച്ഛൻ മലയാള സർവകലാശാല’ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. മലയാളഭാഷ, സാഹിത്യം, സംസ്കാരം, കേരളീയ കലകൾ, പൈതൃകപഠനം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ ഉന്നതപഠനത്തിനും ഗവേഷണത്തിനുമായി സമർപ്പിതമായ ഈ സർവകലാശാല, മലയാളത്തെ കേന്ദ്രമാക്കി അധ്യയനവും ഗവേഷണവും നടത്തുന്ന ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ ഭാഷാ സർവകലാശാലയാണ്. മലയാളഭാഷയുടെ സംരക്ഷണത്തിനും പരിപോഷണത്തിനും ആധുനിക വിജ്ഞാനമേഖലകളുമായുള്ള സംവാദത്തിനും ഈ സർവകലാശാല നിർണായക സംഭാവനകൾ നൽകിവരുന്നു.

ചിറ്റൂർ ജീവിതവും അവസാന കാലവും:

ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനഘട്ടത്തിൽ എഴുത്തച്ഛൻ ഭാരതപ്പുഴയുടെ പോഷകനദിയായ പാലക്കാട് ജില്ലയിലെ ശോകനാശിനി(ചിറ്റൂർ പുഴ) യുടെ വടക്കേക്കരയിൽ താമസിച്ചിരുന്നതായി പൊതുവേ കരുതപ്പെടുന്നു. അവിടെ അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ചതായി വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്ന ‘ചിറ്റൂർ ഗുരുമഠം’ ഇന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്മരണകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രധാന ചരിത്ര-സാംസ്കാരിക കേന്ദ്രമാണ്. എഴുത്തച്ഛന്റെ സമാധിയും ഈ മഠവളപ്പിലാണെന്നാണ് വിശ്വാസിക്കപ്പെടുന്നത്.

കാടുമൂടിക്കിടന്നിരുന്ന ഈ പ്രദേശം ചമ്പത്തിൽ മന്നാടിയാരിൽ നിന്ന് എഴുത്തച്ഛൻ നാലായിരം പണത്തിന് വാങ്ങി പതിമൂന്ന് വീടുകൾ നിർമിക്കുകയും ഒന്നിൽ എഴുത്തച്ഛൻ താമസിക്കുകയും മറ്റുള്ളവയിൽ തമിഴ് ബ്രാഹ്മണ കുടുംബങ്ങളെ കുടിയിരുത്തുകയും തുടർന്ന്, ശ്രീരാമനും ശിവനും വേണ്ടി അവിടെ ക്ഷേത്രങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുകയും ആ പ്രദേശത്തിന് ‘രാമാനന്ദാഗ്രഹാരം’ എന്ന പേര് നൽകുകയും ചെയ്തതായി പറയപ്പെടുന്നു.

രാമാനന്ദാഗ്രഹാരത്തിൽ എഴുത്തച്ഛൻ താമസിച്ചിരുന്ന വീടാണ് ഇന്ന് ചിറ്റൂർ മഠം എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. അവിടെ താമസിക്കുന്നതിനിടെയാണ് ധനുമാസത്തിലെ ഒരു ഉത്രം നാളിൽ അദ്ദേഹം സമാധിയായതെന്നാണ് വിശ്വാസം. സമാധിക്ക് മുൻപ് രാമാനന്ദാഗ്രഹാരം ജനങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടദാനമായി നൽകിയതായും പറയപ്പെടുന്നു. തിരൂരിലെ തുഞ്ചൻപറമ്പുപോലെതന്നെ ചിറ്റൂർ ഗുരുമഠവും എഴുത്തച്ഛന്റെ സ്മരണകൾ ഇന്നും നിലനിർത്തുന്ന പ്രധാന സാംസ്കാരിക സ്മാരകകേന്ദ്രമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

ഗുരുവും ശിഷ്യഗണവും:

എഴുത്തച്ഛന്റെ ആദ്യകാല ഗുരുനാഥനെക്കുറിച്ച് വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജ്യേഷ്ഠനായ രാമനായിരുന്നു പ്രധാന ഗുരുവെന്ന് പൊതുവേ അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അതേസമയം, വേട്ടത്തുനാട്ടിലെ മറ്റൊരു നാട്ടെഴുത്തച്ഛനാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗുരുവായിരുന്നതെന്നും ചില ഗവേഷകർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.

എഴുത്തച്ഛന്റെ ജീവിതകാലത്തെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ ധാരണ രൂപപ്പെടാതിരുന്ന കാലത്ത്, അദ്ദേഹം ഭാരതീയ ഭക്തിപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പ്രമുഖ ആചാര്യനായ ശ്രീ രാമാനുജാചാര്യരുടെ ശിഷ്യത്വം സ്വീകരിച്ചിരുന്നതായി ചിലർ കരുതിയിരുന്നു. എന്നാൽ, എഴുത്തച്ഛൻ പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിലാണ് ജീവിച്ചിരുന്നതെന്ന പൊതുവായ ചരിത്രനിഗമനം രൂപപ്പെട്ടതോടെ, പതിനൊന്നാം–പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന രാമാനുജാചാര്യരുടെ നേരിട്ടുള്ള ശിഷ്യനായിരുന്നുവെന്ന അഭിപ്രായം ചരിത്രപരമായി നിലനിൽക്കാനാകില്ലെന്ന് വ്യക്തമായി.

അതേസമയം, രാമാനുജാചാര്യരുടെ വൈഷ്ണവ ഭക്തിപാരമ്പര്യത്തിലും വിശിഷ്ടാദ്വൈത ദർശനത്തിലും നിന്നുള്ള സ്വാധീനം എഴുത്തച്ഛന്റെ കൃതികളിൽ പ്രകടമാണെന്ന് പണ്ഡിതന്മാർ വിലയിരുത്തുന്നു. അതോടൊപ്പം, ആറാം മുതൽ ഒമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടുവരെയുള്ള തമിഴ് ആഴ്‌വാർമാരുടെ ഭക്തിസാഹിത്യപാരമ്പര്യത്തിന്റെ സ്വാധീനവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികളിൽ പ്രതിഫലിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് ഗവേഷകരുടെ വിലയിരുത്തലുകളുണ്ട്.

കരുണാകരനെഴുത്തച്ഛനാണ് എഴുത്തച്ഛന്റെ പ്രഥമശിഷ്യനായി പൊതുവേ അറിയപ്പെടുന്നത്. സൂര്യനാരായണനു പുറമെ, ‘മന്നവൻകവി’ എന്നറിയപ്പെടുന്ന വലിയ കോപ്പ (ഗോപാല) സ്വാമികൾ, ഗോപാലനെഴുത്തച്ഛൻ, ദേവഗുരു (തേവു), പരാപരഗുരു എന്നിവരും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രധാന ശിഷ്യന്മാരായി പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നു.

നാമധേയത്തിന്റെ ദുരൂഹത:

ലഭ്യമായ ചരിത്രരേഖകളും സാഹിത്യസാക്ഷ്യങ്ങളും പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, എഴുത്തച്ഛന്റെ യഥാർത്ഥ നാമം ‘രാമാനുജൻ’ തന്നെയായിരുന്നോ എന്ന കാര്യത്തിൽ ഇന്നും വ്യക്തമായ അഭിപ്രായൈക്യം ഉണ്ടായിട്ടില്ലെന്ന് കാണാം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജനനവർഷവും കുടുംബചരിത്രവും പോലെ തന്നെ, യഥാർത്ഥ നാമവും ഇന്നും ചരിത്രാന്വേഷണത്തിന് തുറന്നുകിടക്കുന്ന ഒരു ദുരൂഹതയായി തുടരുന്നു.

ചരിത്രപരമായി തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലെങ്കിലും, എഴുത്തച്ഛനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഏറ്റവും വ്യാപകമായ അംഗീകാരം നേടിയ നാമം ‘രാമാനുജൻ’ എന്നതാണ്. ശങ്കരൻ, കൃഷ്ണൻ, രാമൻ, രാമദാസൻ തുടങ്ങിയ പേരുകളും വിവിധ കാലങ്ങളിൽ ഉയർന്നുവന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അവയിൽ ഒന്നിനും നിർണായകമായ ചരിത്രസാക്ഷ്യങ്ങളുടെ പിന്തുണ ലഭിച്ചിട്ടില്ല.

‘രാമാനുജൻ’ എന്ന പേര് എഴുത്തച്ഛൻ തന്റെ ഗുരുവായിരുന്ന ശ്രീ രാമാനുജാചാര്യരുടെ പേരിൽനിന്ന് സ്വീകരിച്ചതാണെന്നൊരു വാദം മുൻകാലങ്ങളിൽ പ്രചരിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ, ഉള്ളൂർ ഈ വാദത്തെ ശക്തമായി തള്ളിക്കളയുന്നു. രാമാനുജാചാര്യരുടെയും എഴുത്തച്ഛന്റെയും ജീവിതകാലങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ അന്തരം ഗുരു- ശിഷ്യബന്ധത്തെ അസാധ്യമാക്കുന്നതിനു പുറമെ, സ്വഗുരുവിന്റെ നാമം ഉച്ചരിക്കാൻപോലും സ്മൃതിവിധികൾ അനുവദിക്കാതിരുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ പരമ ആസ്തികനായ എഴുത്തച്ഛൻ ഗുരുവിന്റെ പേര് സ്വന്തം നാമമായി സ്വീകരിക്കാനിടയില്ലെന്ന യുക്തിയും അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നു.

‘രാമാനുജൻ’ എന്ന നാമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മറ്റൊരു വാദം എഴുത്തച്ഛന്റെ ജ്യേഷ്ഠനായി പരക്കെ അറിയപ്പെടുന്ന രാമനുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. അക്കാലത്തെ പ്രശസ്ത നാട്ടെഴുത്തച്ഛനായിരുന്ന രാമന്റെ അനുജനായതിനാലാണ് ‘രാമന്റെ അനുജൻ’ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ ‘രാമാനുജൻ’ എന്ന പേര് പ്രചാരത്തിലായതെന്ന് ചില പണ്ഡിതന്മാർ അഭിപ്രായപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നാൽ, ആ രാമൻ എഴുത്തച്ഛന്റെ സ്വന്തം സഹോദരനല്ല; മാതാവിന്റെ ജ്യേഷ്ഠത്തിയുടെ മകനായിരിക്കാമെന്നാണ് ഉള്ളൂർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നത്. അതോടൊപ്പം, അക്കാലത്തെ കേരളീയ നാമപരമ്പരയിൽ ‘രാമാനുജൻ’ എന്ന പേര് അപൂർവമായിരുന്നുവെന്നും അതിനാൽ അത് ജന്മനാമമായിരുന്നിരിക്കാനുള്ള സാധ്യത കുറവാണെന്നും അദ്ദേഹം നിരീക്ഷിക്കുന്നു.

അതേസമയം, ‘രാമാനുജൻ’ എന്ന പേര് എഴുത്തച്ഛന്റെ പിൽക്കാല നാമധേയമായിരിക്കാമെന്ന മറ്റൊരു സാധ്യതയും ഉള്ളൂർ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നു. ചിറ്റൂരിൽ അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ച ‘രാമാനന്ദാഗ്രഹാരം’ എന്ന പേരിനെ ആധാരമാക്കി, സന്യാസാശ്രമത്തിൽ എഴുത്തച്ഛൻ ‘രാമാനന്ദൻ’ എന്ന നാമം സ്വീകരിച്ചിരിക്കാമെന്നും ആ പേരാണ് ആശ്രമത്തിന് നൽകിയതെന്നും കാലക്രമത്തിൽ അത് ‘രാമാനുജൻ’ എന്ന രൂപത്തിലേക്ക് പരിണമിച്ചിരിക്കാമെന്നും അദ്ദേഹം അനുമാനിക്കുന്നു.

എഴുത്തച്ഛന്റെ ജന്മനാമത്തെക്കുറിച്ച് ഉള്ളൂർ കൂടുതൽ അനുകൂലമായി പരിഗണിക്കുന്നത് ‘രാമൻ’ എന്ന പേരിനെയാണ്. കൊല്ലവർഷം 949–1006 കാലഘട്ടത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന പുന്നശ്ശേരി ശ്രീധരൻ നമ്പിയുടെ ‘ഭാഗവതം ഏകാദശം’ കിളിപ്പാട്ടിൽ കാണുന്ന “തുഞ്ചത്തു മേവും രാമദാസനാമെഴുത്തച്ഛൻ” എന്ന പരാമർശത്തെ ആധാരമാക്കിയാണ് അദ്ദേഹം ഈ നിഗമനത്തിലേക്ക് എത്തുന്നത്. ‘രാമദാസൻ’ എന്ന സമസ്തപദത്തിൽ ‘ദാസൻ’ എന്ന വിശേഷണഘടകം ഒഴിവാക്കിയാൽ അവശേഷിക്കുന്നത് ‘രാമൻ’ എന്ന പേരാണെന്ന വ്യാഖ്യാനമാണ് ഉള്ളൂർ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത്. തുടർന്ന്, ജന്മനാമം ‘രാമൻ’, സന്യാസനാമം ‘രാമാനന്ദൻ’, പിൽക്കാലത്ത് പ്രചാരത്തിലായത് ‘രാമാനുജൻ’ എന്നിങ്ങനെ ഒരു നാമപരിണാമസാധ്യതയും അദ്ദേഹം സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

എന്നിരുന്നാലും, ഈ നിഗമനങ്ങൾ ചരിത്രപരമായി ഉറപ്പിക്കപ്പെട്ടവയല്ല; ലഭ്യമായ സാഹിത്യസാക്ഷ്യങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള യുക്തിസഹമായ അനുമാനങ്ങളാണ്. അതുപോലെ, ‘രാമദാസനാമെഴുത്തച്ഛൻ’ എന്ന കവിതാപരമായ പരാമർശത്തെ മാത്രം അടിസ്ഥാനമാക്കി എഴുത്തച്ഛന്റെ ജന്മനാമം ‘രാമൻ’ ആയിരുന്നുവെന്ന് സ്ഥാപിക്കുന്നതും ദുഷ്കരമാണ്. ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ശ്രീരാമഭക്തിയും രാമകഥയും തന്റെ കാവ്യങ്ങളുടെ കേന്ദ്രവിഷയമാക്കിയ മഹാകവിയെ, പിൽക്കാലത്തെ ഒരു കവി ‘രാമദാസൻ’ എന്ന് ഭക്ത്യാദരസൂചകമായി വിശേഷിപ്പിച്ചിരിക്കാനുള്ള സാധ്യതയും തള്ളിക്കളയാനാവില്ല. ഈ സാധ്യതയെ ഉള്ളൂർ പ്രത്യേകമായി ചർച്ച ചെയ്യുന്നില്ലെങ്കിലും, ചരിത്രഗവേഷണത്തിന്റെ രീതിശാസ്ത്രപരമായ നിലപാടിൽ അത് പരിഗണിക്കാവുന്ന ഒരു ബദൽവായനയാണ്.

അതിനാൽ, എഴുത്തച്ഛന്റെ യഥാർത്ഥ നാമത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്നും അന്തിമനിഗമനത്തിലെത്താൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്ന് പറയുന്നതാണ് കൂടുതൽ യുക്തിസഹം. ‘രാമാനുജൻ’ എന്ന നാമം ചരിത്രപരമായി നിർണയിക്കപ്പെട്ടതല്ലെങ്കിലും, മലയാളികളുടെ സാംസ്കാരിക സ്മൃതിയിൽ സർവസ്വീകാര്യത നേടിയ നാമധേയമായി അത് ഇന്ന് ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു.