അധ്യാത്മരാമായണവും കേരളീയ ജീവിതവും:

എഴുത്തച്ഛന്റെ കൃതികളിൽ അധ്യാത്മരാമായണം കിളിപ്പാട്ട് കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ജീവിതവുമായി ഏറ്റവും അഭേദ്യമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കർക്കടകമാസത്തിൽ വീടുകളിലൊട്ടാകെ ഈ ഗ്രന്ഥം പാരായണം ചെയ്യുന്ന പതിവ് നൂറ്റാണ്ടുകളായി തുടർന്നുവരുന്നു.

രാമായണകഥയെ വെറും ഇതിഹാസമെന്ന നിലയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിലുപരി, ആത്മജ്ഞാനത്തിന്റെയും ഭക്തിയുടെയും ധർമ്മജീവിതത്തിന്റെയും മാർഗദർശനമായാണ് ഈ കൃതി അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.

ലിപി പരിഷ്കരണവും ഭാഷയുടെ അടിത്തറയും:

എഴുത്തച്ഛന്റെ ഭാഷ ലളിതവും സംഗീതാത്മകവും ഭക്തിസാന്ദ്രവുമായിരുന്നു. സംസ്കൃതത്തിന്റെ ഗാംഭീര്യവും മലയാളത്തിന്റെ മാധുര്യവും സമന്വയിപ്പിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനാശൈലി മലയാളസാഹിത്യത്തിന് പുതിയ മുഖം നൽകി.

സാഹിത്യത്തിൽ മാത്രമല്ല, മലയാള ലിപിയുടെ വികാസത്തിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഭാവന നിർണായകമാണ്. അന്നുണ്ടായിരുന്ന വട്ടെഴുത്തിന് സംസ്കൃതധ്വനികളെ പൂർണമായി ഉൾക്കൊള്ളാൻ പരിമിതികളുണ്ടായിരുന്നു. അതിന് പരിഹാരമായി ഗ്രന്ഥലിപിയിലെ അക്ഷരങ്ങളെ മലയാളത്തിന്റെ ഉച്ചാരണരീതിക്ക് അനുസൃതമായി പരിഷ്കരിച്ച് ആര്യഎഴുത്ത് ജനകീയമാക്കുന്നതിൽ എഴുത്തച്ഛൻ നിർണായക പങ്കുവഹിച്ചതായി ഭാഷാചരിത്രകാരന്മാർ വിലയിരുത്തുന്നു. ഇന്ന് മലയാളത്തിലെ പ്രമാണലിപിയുടെയും സാഹിത്യഭാഷയുടെയും വളർച്ചയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഭാവന അതീവ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്.

മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ നിർണായക കണ്ണി:

മലയാള സാഹിത്യവികാസത്തിലെ പ്രധാന നാഴികക്കല്ലുകളായ ചെറുശ്ശേരി, എഴുത്തച്ഛൻ, കുഞ്ചൻ നമ്പ്യാർ എന്നിവരുടെ സംഭാവനകൾ പരസ്പരം പൂരകങ്ങളാണ്.

ചെറുശ്ശേരി മലയാളത്തിന് ശൈശവത്തിന്റെ ലാളിത്യവും മാധുര്യവും നൽകിയപ്പോൾ, കുഞ്ചൻ നമ്പ്യാർ അതിന് സാമൂഹിക വിമർശനത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണതയും നാടൻ ഭാഷയുടെ ചൈതന്യവും പകർന്നു. ഇവർക്കിടയിൽ മലയാളഭാഷയ്ക്ക് ആത്മീയഗാംഭീര്യവും സാഹിത്യപ്രൗഢിയും ഭാഷാപരമായ സ്ഥിരതയും നൽകിയ കവിയാണ് എഴുത്തച്ഛൻ.

ചെറുശ്ശേരിയുടെ കാലത്തെ തമിഴ് കലർന്ന പഴയ മലയാളത്തിനും, നമ്പ്യാരുടെ തുള്ളൽ കൃതികളിലെ നാടൻ പച്ചമലയാളത്തിനും മധ്യേ ഒരു സുവർണ്ണ മധ്യരേഖ അദ്ദേഹം നിർമ്മിച്ചെടുത്തു. ചെറുശ്ശേരി തുടക്കമിട്ട ഭാഷാപരിണാമത്തിന് ലിപിയിലൂടെയും സാഹിത്യത്തിലൂടെയും എഴുത്തച്ഛൻ നൽകിയ ദൃഢമായ അടിത്തറയാണ് പിന്നീട് മലയാളഭാഷയുടെ സമഗ്രവികാസത്തിന് വഴിയൊരുക്കിയത്.

തുഞ്ചൻപറമ്പും വിദ്യാരംഭവും:

ഓരോ വർഷവും വിജയദശമി ദിനത്തിൽ ആയിരക്കണക്കിന് കുട്ടികൾ തിരൂരിലെ തുഞ്ചൻപറമ്പിലെത്തി അവിടുത്തെ പുണ്യമണലിൽ ‘ഹരിശ്രീ’ കുറിച്ച് വിദ്യാരംഭം നടത്തുന്നത് എഴുത്തച്ഛനോടുള്ള മലയാളികളുടെ ആദരവിന്റെ പ്രതീകമാണ്. അറിവിന്റെയും ഭാഷയുടെയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും പ്രതീകമായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്മരണം ഇന്നും അവിടെ നിലനിൽക്കുന്നു.

തുഞ്ചത്തെഴുത്തച്ഛൻ മലയാള സർവകലാശാല:

എഴുത്തച്ഛനോടുള്ള ആദരസൂചകമായി, 2012-ൽ, തിരൂരിനടുത്തുള്ള മംഗലത്ത് ‘തുഞ്ചത്തെഴുത്തച്ഛൻ മലയാള സർവകലാശാല’ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. മലയാളഭാഷ, സാഹിത്യം, സംസ്കാരം, കേരളീയ കലകൾ തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ ആഴത്തിലുള്ള പഠനത്തിനും ഗവേഷണത്തിനുമായി സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഈ സർവകലാശാല, ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസത്തിലും ഗവേഷണത്തിലും മലയാളത്തെമാത്രം പഠനമാധ്യമമാക്കുന്നു.

ചിറ്റൂരിലെ അവസാനകാലം:

ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനഘട്ടത്തിൽ എഴുത്തച്ഛൻ, ഭാരതപ്പുഴയുടെ ഒരു പോഷകനദിയായ പാലക്കാട് ജില്ലയിലെ ശോകനാശിനി ചിറ്റൂർ പുഴയുടെ (ചിറ്റൂർ പുഴ) വടക്കേക്കരയിലാണ് താമസിച്ചിരുന്നതെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. അവിടെ അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ച ചിറ്റൂർ ഗുരുമഠം ഇന്നും പ്രശസ്തമാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അന്ത്യവിശ്രമം ഈ മഠവളപ്പിലാണെന്നാണ് വിശ്വാസം.

കാടുമൂടിക്കിടന്നിരുന്ന ആ ഭാഗം, ചമ്പത്തിൽ മന്നാടിയാരിൽ നിന്നും നാലായിരം പണത്തിനു വാങ്ങി പതിമൂന്ന് വീടുകൾ പണിയുകയും ഒന്നിൽ എഴുത്തച്ഛൻ താമസിക്കുകയും മറ്റുള്ളതിൽ തമിഴ്ബ്രാഹ്മണ കുടുംബങ്ങളെ കുടിയിരുത്തുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് അവിടെ, ശ്രീരാമനും ശിവനും ഓരോ ക്ഷേത്രങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുകയും ആ പ്രദേശത്തിന് ‘രാമാനന്ദാഗ്രഹാരം’ എന്ന പേര് നല്കുകയും പതിയെ അതൊരു ഗ്രാമമായി മാറുകയും ചെയ്തു.

രാമാനന്ദാഗ്രഹാരത്തിൽ എഴുത്തച്ഛൻ താമസിച്ചിരുന്ന വീടാണ് ഇപ്പോൾ ചിറ്റൂർ മഠം എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്. അവിടെ താമസിക്കുന്നതിനിടയിലാണ്, ഒരു ധനുമാസത്തിലെ ഉത്രം നാളിൽ എഴുത്തച്ഛൻ സമാധിയാകുന്നത്. തന്റെ സമാധിക്കു മുൻപുതന്നെ, രാമാനന്ദാഗ്രഹാരം ഗ്രാമത്തെ അദ്ദേഹം ജനങ്ങൾക്കു ഇഷ്ടദാനം ചെയ്തിരുന്നു. തിരൂരിലെ തുഞ്ചൻപറമ്പ് പോലെ തന്നെ ചിറ്റൂർ ഗുരുമഠവും എഴുത്തച്ഛന്റെ സ്മരണകൾ ഇന്നും സജീവമായി നിലനിർത്തുന്ന പുണ്യഭൂമിയാണ്.

ഗുരു- ശിക്ഷ്യഗണങ്ങൾ:

എഴുത്തച്ഛന്റെ ആദ്യകാല ഗുരുസ്ഥാനിയനെ കുറിച്ച് നിരവധി അഭ്യൂഹങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരനായി പറയപ്പെടുന്ന രാമൻ തന്നെയാണ് പ്രധാന ഗുരുനാഥൻ എന്നാണ് പരക്കെ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. എന്നാൽ, വേട്ടത്തുനാട്ടിലെ മറ്റൊരു നാട്ടെഴുത്തച്ഛനാണ് എഴുത്തച്ഛന്റെ ഗുരു എന്നും അഭിപ്രായമുണ്ട്.

കരുണാകരനെഴുത്തച്ഛനാണ് എഴുത്തച്ഛന്റെ പ്രഥമശിഷ്യനായി അറിയപ്പെടുന്നത്. സൂര്യനാരായണനു പുറമെ, മന്നവൻകവി എന്ന് അറിയപ്പെടുന്ന വലിയ കോപ്പ (ഗോപാല) സ്വാമികൾ, ഗോപാലനെഴുത്തച്ഛൻ, ദേവഗുരു (തേവു), പരാപരഗുരു തുടങ്ങിയവരായിരുന്നു മറ്റു പ്രധാന ശിക്ഷ്യർ.

അജ്ഞാതമായി തുടരുന്ന നാമധേയം:

എഴുത്തച്ഛന്റെ യഥാർത്ഥ നാമം ‘രാമാനുജൻ’ തന്നെയാണോ എന്ന കാര്യത്തിൽ ചരിത്രകാരന്മാർക്കിടയിൽ വലിയ തർക്കങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. ഇന്ന് രാമാനുജൻ എന്ന പേരിലാണ് അദ്ദേഹം അറിയപ്പെടുന്നതെങ്കിലും, യഥാർത്ഥ പേര് ശങ്കരൻ എന്നാണെന്നും അതല്ല രാമൻ എന്നാണെന്നും ഉള്ള വ്യത്യസ്ത അനുമാനങ്ങളുണ്ട്.

‘രാമാനുജൻ’ എന്ന പേര് അക്കാലത്ത് കേരളീയർക്ക് പതിവുള്ളതല്ലെന്ന് നിരീക്ഷിക്കുന്ന മഹാകവി ഉള്ളൂർ, എഴുത്തച്ഛൻ തന്റെ ഗുരുവായിരുന്ന രാമാനുജാചാര്യരുടെ നാമം സ്വീകരിച്ചതാണെന്ന വാദത്തെ ശക്തമായി തള്ളിക്കളയുന്നു. രാമാനുജാചാര്യരുടെ ജീവിതകാലം ക്രി.പി. പതിനൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലാണെന്നതും, സ്വഗുരുവിന്റെ നാമം ഉച്ചരിക്കാൻ പോലും പാടില്ലെന്ന് സ്മൃതിവിധികൾ നിലനിൽക്കുന്നതിനാലും, പരമ ആസ്തികനായ എഴുത്തച്ഛൻ ഗുരുവിന്റെ പേര് സ്വന്തം പേരായി സ്വീകരിക്കില്ലെന്നാണ് ഉള്ളൂർ യുക്തിസഹമായി സമർത്ഥിക്കുന്നത്.

അതേസമയം, എഴുത്തച്ഛൻ ചിറ്റൂരിൽ സ്ഥാപിച്ച അഗ്രഹാരത്തിന് ‘രാമാനന്ദാഗ്രഹാരം’ എന്ന് പേര് വന്നതുകൊണ്ട്, സന്യാസം സ്വീകരിച്ച വേളയിൽ അദ്ദേഹം ‘രാമാനന്ദൻ’ എന്ന പേര് സ്വീകരിച്ചിരിക്കാമെന്നും പിൽക്കാലത്ത് അത് രാമാനുജൻ എന്ന് രൂപാന്തരപ്പെട്ടതാകാമെന്നും ഉള്ളൂർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നുണ്ട്.

‘രാമാനുജൻ’ എന്ന നാമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മറ്റൊരു പ്രധാന വാദഗതി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജ്യേഷ്ഠനുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. അക്കാലത്തെ പ്രശസ്തനായ നാട്ടെഴുത്തച്ഛനായിരുന്ന ‘രാമൻ’ എന്ന ജ്യേഷ്ഠന്റെ അനുജനായതുകൊണ്ട് ‘രാമന്റെ അനുജൻ’ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ ‘രാമാനുജൻ’ എന്ന് വിളിച്ചുപോന്നതാണെന്നാണ് ചില പണ്ഡിതന്മാരുടെ അഭിപ്രായം. എന്നാൽ ഈ രാമൻ എഴുത്തച്ഛന്റെ സ്വന്തം സഹോദരനല്ലെന്നും, മാതാവിന്റെ ജ്യേഷ്ഠത്തിയുടെ മകനാണെന്നുമുള്ള മറുവാദത്തിലൂടെ ഉള്ളൂർ ഈ യുക്തിയെയും ഖണ്ഡിക്കുന്നുണ്ട്.

കൊല്ലവർഷം 949 – 1006 (ക്രി.പി. 18-19 നൂറ്റാണ്ട്) കാലഘട്ടത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന പുന്നശ്ശേരി ശ്രീധരൻ നമ്പിയുടെ ‘ഭാഗവതം ഏകാദശം’ കിളിപ്പാട്ടിലെ “തുഞ്ചത്തു മേവും രാമദാസനാമെഴുത്തച്ഛൻ” എന്ന വരിയെ ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട്, എഴുത്തച്ഛന്റെ ശരിക്കുള്ള പേര് ‘രാമദാസൻ’ എന്നായിരിക്കാം എന്നും ഉള്ളൂർ അനുമാനിക്കുന്നുണ്ട്. ചിറ്റൂർ മഠത്തിലെ ജീവിതകാലത്താകാം ഇത് രാമാനുജൻ എന്നായി മാറിയതെന്നും അദ്ദേഹം കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു.

എന്നാൽ ഈ നിഗമനവും പൂർണ്ണമായി ശരിയാകുന്നില്ല. കരിയറിന്റെ തുടക്കം മുതൽ ഒടുക്കം വരെ ശ്രീരാമകഥകൾ പാടിയ, അധ്യാത്മരാമായണത്തിലൂടെ അമരത്വം നേടിയ മഹാകവിയെ, നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷം മറ്റൊരു കവി തന്റെ കൃതിയിൽ പരാമർശിക്കുമ്പോൾ ‘രാമന്റെ ദാസൻ’ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ ‘രാമദാസൻ’ എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചത് കേവലം ഒരു ആദരസൂചകമായ പ്രയോഗം മാത്രമാകാനേ വഴിയുള്ളൂ. അതിനെ എഴുത്തച്ഛന്റെ യഥാർത്ഥ നാമമായി കണക്കാക്കാൻ കഴിയില്ല. ചുരുക്കത്തിൽ, ജന്മരഹസ്യം പോലെ തന്നെ എഴുത്തച്ഛന്റെ യഥാർത്ഥ നാമവും ഇന്നും ചരിത്രത്തിൽ അജ്ഞാതമായി തുടരുകയാണ്.