പുറത്ത്:
അവൻ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യൻ;
ചിരിയുടെ ഷർട്ട് ധരിച്ച്
തിരക്കിലൂടെ നടന്നുപോകുന്ന ഒരാൾ.

അകത്ത്:
ആരും കാണാത്തൊരു നഗരം;
ഓരോ തെരുവിലും
പൊളിഞ്ഞുകിടക്കുന്നത്
അവന്റെ മാത്രം ഓർമ്മകൾ.
പറയാതെ വിഴുങ്ങിയ വാക്കുകൾ
നാവിൻ കീഴിലെ കല്ലുകൾ പോലെ,
മൗനത്തിന്റെ ഓരോ നിമിഷത്തിലും
അവ അകത്തേക്ക് വളരുന്നു.

മനസ്സ്:
വരാത്ത ട്രെയിനുകൾ കാത്തിരിക്കുന്ന
പഴയൊരു റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ;
പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ ഉറങ്ങുന്നത്
കാത്തിരിപ്പുകൾ മാത്രം.
കണ്ണാടിയിൽ
മുഖമല്ല തെളിയുന്നത്;
മാറ്റിവെച്ച ജീവിതത്തിന്റെ
ചോദ്യങ്ങളാണ്.

ഭയം:
കാൽക്കീഴിലെ മണ്ണ്
നിശ്ശബ്ദമായി നീക്കുന്ന
അദൃശ്യമായ കൈ.

പശ്ചാത്താപം:
തിരിച്ചുപോകാനാകാത്ത വഴിയിലെ
പഴയൊരു നാഴികക്കല്ല്;
കടന്നുപോകുമ്പോഴൊക്കെ
ഒരു ചോദ്യം മാത്രം അവശേഷിപ്പിക്കുന്നത്.

അവസാനം:
ജയവും തോൽവിയും ഇല്ല;
തകർന്ന ചുമരിലെ
ചെറിയ വിള്ളലിലൂടെ കടന്നുവരുന്ന
വെളിച്ചം മാത്രം ആശ്വാസം!