മരപ്പൊടി നിറഞ്ഞ കാറ്റിലൂടെ
ഒരു പന്തുരുണ്ടുവരുന്നു
അതിന്റെ പിന്നാലെ, മൊയ്നയും.
ആശാവർക്കറുടെ പുസ്തകത്തിൽ
അവൾ മൈനയാണ്.
റേഷൻ കാർഡിൽ
അവളിനിയും എത്തിയിട്ടില്ല.
ജന്മസ്ഥലം ചോദിച്ചാൽ
അമ്മ ഒരു നദിയുടെ പേര് പറയും;
അച്ഛൻ ഒരു റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന്റേയും.
മൊയ്നയ്ക്ക് ഓർമ്മ വരിക
തകരം മേഞ്ഞ ലേബർ ക്യാമ്പുകളാണ്.
അതിനിടയിൽ
പെരുമ്പാവൂരിലെ
പ്ലൈവുഡ് ഫാക്ടറികളിലെത്തുന്ന
മരങ്ങൾ
കൃത്യമായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നുമുണ്ട്:
നാട്
നീളം
വണ്ണം
ഗ്രേഡ്
വില
മൊയ്നയെക്കാൾ
ഒരു മരത്തടിക്ക്
കൂടുതൽ രേഖകളുണ്ട്;
യാത്രാചരിത്രവും.
വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ
കോളനിയുടെ ഇടവഴിയിൽ
കുട്ടികൾ പന്തുകളിക്കും.
മൊയ്ന ഓടും
പാസ് ചോദിക്കില്ല.
ഇരന്നുകിട്ടുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ
അവൾക്ക് വലിയ വിശ്വാസമില്ല.
അപ്പോൾ
അവൾ തന്നെ പന്ത് തട്ടിയെടുത്ത്
എല്ലാവരെയും മറികടക്കും.
ഒരു ഗോളടിക്കും.
ആ നിമിഷം
അവളുടെ സന്തോഷം
മലയാളമോ
ആസാമീസോ
ബംഗ്ലയോ അല്ല.
പരിഭാഷപ്പെടുത്താൻ കഴിയാത്ത
ഒരു ആർപ്പുവിളി മാത്രം.
കളിക്കിടെ
അവളുടെ പന്ത്
കേരളത്തിൽ നിന്ന് ആസാമിലേക്കും,
ആസാമിൽ നിന്ന് ബംഗാളിലേക്കും,
ബംഗാളിൽ നിന്ന്
കടുകുപൂത്ത പാടങ്ങളിലേക്കും
ഉരുണ്ടുപോകും.