1909 മെയ് 9

വാഷിംഗ്ടണിലെ സ്പോകെയ്ൻ കൗണ്ടിയുടെ ആസ്ഥാനമായ സ്പോകെയ്ൻ നഗരത്തിലെ ഒരു പുലർക്കാലം. ഏകദേശം മൂന്നു മൂന്നര മണി ആയിക്കാണും. സ്പോക്കയ്ൻ നദിക്കരയുടെ വടക്ക്, വെസ്റ്റ് ഷാർപ്പ് അവന്യൂവിലെ 210-ാം നമ്പർ വീട്ടിലെ തന്റെ ബെഡ്റൂമിൽ അന്തംവിട്ട് ഇരിക്കുകയാണ് നോറ. തൊട്ടരികിൽ ഭർത്താവ് ജോൺ ഗാഢമായ ഉറക്കത്തിലാണ്. ‘താനും ഇതുവരെ നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു.’ നോറ ഓർത്തു.

ദൂരെ, തെക്കൻ മലനിരകൾ താണ്ടി വടക്കൻ സെൽകിർക്ക് മലനിരകളുടെ ഭാഗത്തേക്ക് കടന്നുപോകുന്ന ഏതോ ഒരു ഗുഡ്സ് ട്രെയിനിന്റെ വിസിൽ ശബ്ദം മുറിയിലെ നിശ്ശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ കാതിലെത്തി. മിക്കവാറും അത് കൽക്കരി കൊണ്ടുപോകുന്ന വണ്ടിയാകണം. സമീപത്തെ ഖനികളിൽ നിന്ന് കൽക്കരിയുമായി വരുന്ന ഗുഡ്സ് വണ്ടികൾ ഈ സമയങ്ങളിലാണ് അധികവും നഗരം വിട്ടുപോകാറുള്ളത്. ഈ തെരുവിന് അല്പം വടക്കോട്ട് വലിയ റെയിൽവേ ലൈനുകളും യാർഡുകളും ഉള്ളതുകൊണ്ട്, ട്രെയിനുകളുടെ വിസിലും ഇരുമ്പുചക്രങ്ങളുടെ ഉരസ്സലും നോറയ്ക്ക് പുതുമയല്ല. പലപ്പോഴും ആ ശബ്ദങ്ങൾ അവളുടെ ഉറക്കം കെടുത്താറുണ്ട്. പക്ഷേ, ഇപ്പോഴത്തെ ഉണർച്ചയ്ക്ക് ഒരു ട്രെയിൻ ശബ്ദവും കാരണമായിരുന്നില്ല.

‘താനെന്താണ് കണ്ടത്…?’
നോറ ഓർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അതൊരു ദുഃസ്വപ്നമായിരുന്നില്ല. അത് ഉറപ്പാണ്. എങ്കിലും, തന്റെ സ്വച്ഛന്ദമായ പുലർകാല നിദ്രയെ അത് കെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.

പെട്ടെന്ന് തെളിഞ്ഞ് മാഞ്ഞുപോകുന്ന നിഴൽക്കാഴ്ചകൾ…
നഗരം നിറയെ ആളുകൾ…
തോരണങ്ങൾ…
എങ്ങും ആഘോഷത്തിന്റെ ആർപ്പുവിളികൾ…

കൂട്ടംകൂടലുകൾ…
പ്രകടനങ്ങൾ…
ആരൊക്കെയോ എന്തൊക്കെയോ പ്രസംഗിക്കുന്നു…
ആരെയോ സ്വീകരിക്കുന്നു…
പക്ഷേ, അധികം ഒന്നും വ്യക്തമല്ല.

ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ ഒരു പെൺകുട്ടി നടന്നുപോകുന്നതും, അവളുടെ കയ്യിൽ പർപ്പിൾ നിറത്തിലുള്ള ലൈലാക്ക് പൂക്കളുടെ ഒരു പൂച്ചെണ്ടുണ്ടായിരുന്നതും, അത് ആരുടെയോ കൈകളിലേക്ക് അവൾ കൈമാറുന്നതും മാത്രം വ്യക്തമായി ഓർമ്മയുണ്ട്. പക്ഷേ, ആ മുഖങ്ങൾ ഏതെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല.

ഇപ്പോൾ നഗരം മുഴുവൻ ലൈലാക്ക് പൂത്തുനിൽക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ്. സ്പോകെയ്നിൽ വസന്തം ഏറ്റവും ശോഭയാർന്നു നിൽക്കുന്ന സമയം. ഇക്കാലങ്ങളിൽ ലൈലാക്കിന്റെ വശ്യഗന്ധമാണ് സ്പോകെയ്നിലെ പല വീടുകളുടെയും തുറന്ന ജനലുകളിലൂടെ പുലർക്കാലങ്ങളെ ഉണർത്താറുള്ളത്. ആ സുഗന്ധം ഇപ്പോഴും മുറിയിലാകെ തങ്ങി നിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

പുറത്ത്, രാത്രി പതുക്കെ പിൻവാങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെങ്കിലും, ജാലകച്ചില്ലിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങി വരാറുള്ള പുലർകാലത്തെ ഇളംമഞ്ഞ വെളിച്ചം മുറിക്കുള്ളിലേക്കു കടന്നുവരാനുള്ള സമയമായിട്ടില്ല. അകം മുഴുക്കെ ചാരനിറമുള്ള വെള്ളിവെളിച്ചം തങ്ങി നിൽക്കുന്നു.

മിക്കവാറും ദിവസങ്ങളിൽ, മുറിയിൽ പുലർകാലം പടരുന്ന അതേ നേരത്താണ്, ജനലുകൾക്കപ്പുറമുള്ള നിശ്ശബ്ദത മുറിഞ്ഞുതുടങ്ങുന്നത്. വെസ്റ്റ് ഷാർപ്പ് അവന്യൂവിന്റെ തെക്ക്, തൊട്ടടുത്ത ജങ്ഷനിലെ ട്രാം സ്റ്റേഷനിൽ ആദ്യത്തെ ട്രാം വന്നു നിൽക്കുന്ന മണിയൊച്ച കേൾക്കാം. വടക്കൻ ഖനികളിലേക്ക് പോകുന്ന പണിക്കാരുമായി നിറഞ്ഞ ട്രാമാണത്. അപ്പോഴേക്കും എതിർദിശയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ട്രാം സ്റ്റേഷനിലെത്തും. കിഴക്കൻ മലനിരകളിലെ ഖനികളിലേക്ക് പോകേണ്ട തൊഴിലാളികളാകും അതിൽ നിറയെ. രണ്ടാമത്തെ ട്രാം എത്തുന്നതോടെ, ആദ്യം വന്ന ട്രാം പതിയെ വടക്കോട്ട് നീങ്ങിത്തുടങ്ങും. വീടിനരികിലെ സിംഗിൾ ട്രാക്കിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ട്രാം ചക്രങ്ങളുടെ മുരൾച്ചയും, അതിൽ തിങ്ങിനിറഞ്ഞു യാത്ര ചെയ്യുന്ന പണിക്കാരുടെ കോലാഹലവും കുറച്ചുകാലമായി നോറയുടെ പതിവ് വേക്ക്-അപ്പ് കോൾ ആയി മാറിയിരുന്നു.

നോറ ഒന്നു നെടുവീർപ്പിട്ടു. അവൾ തല ചെരിച്ച് ജോണിനെ നോക്കി.
‘പാവം! തന്നെയൊരു രാജകുമാരിയെ പോലെ പരിപാലിക്കാൻ ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെടുന്നു. ഇന്ന് കൈവന്നുചേരാൻ പോകുന്ന ഒരു മഹാഭാഗ്യത്തെ സ്വപ്നം കണ്ട് ഉറങ്ങുകയാകും.’

വൂളൻ യൂണിയൻ സ്യൂട്ടിന് മുകളിൽ കട്ടിയുള്ള നൈറ്റ്ഷർട്ടും നൈറ്റ്ക്യാപ്പും ധരിച്ചാണ് ജോൺ കിടക്കുന്നത്. എന്നിട്ടും ചെറിയൊരു വിറയൽ ഉള്ളതുപോലെ തോന്നി. കമ്പിളിപ്പുതപ്പ് ബെഡിന്റെ ഓരത്തേക്ക് തെന്നിക്കിടക്കുന്നു. നോറ പതിയെ അതെടുത്ത് ജോണിനെ നന്നായി പുതപ്പിച്ചു. ‘ജോണിനെ പോലെ ഒരു ഭർത്താവിനെ കിട്ടിയ താനെത്രമാത്രം ഭാഗ്യവതിയാണ്.’ ജോണിനെ കുറിച്ചു ചിന്തിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ മനസ് നിറഞ്ഞു. ‘ഇനി ജോണിനെപ്പോലെ ഒരു കുഞ്ഞിനെ കൂടി കിട്ടിയാൽ അതിൽപരം സന്തോഷം മറ്റെന്തുണ്ട്, തനിക്ക്…’ അവൾ തന്റെ വയറിൽ പതിയെ തലോടി. നാലാം മാസം ആകുന്നതേയുള്ളൂ. ജോൺ ഇടക്കിടെ വയറിൽ ചെവിയോർത്തു കിടക്കും, അനക്കം വല്ലതും കേൾക്കുന്നുണ്ടോ എന്നറിയാൻ. അപ്പോൾ, ജോണിന്റെ കോലൻ തലമുടിയിഴകളിലൂടെ വിരലുകൾ ഓടിച്ചുകൊണ്ട് താൻ പറയും, ‘ഹേ ഡിയർ… സമയം ആയിട്ടില്ല, കുറച്ചു നാൾകൂടി കാത്തിരിക്കൂ…’ എന്ന്. അതോർത്തപ്പോൾ നോറയുടെ മുഖത്ത് അഭിമാനത്തിന്റെ മന്ദസ്മിതം പൂത്തുവിടർന്നു. അവൾ ജോണിനെ നോക്കി.