ഈ സമയം സെലിൻ ഓർത്തുകൊണ്ടിരുന്നത് മറ്റൊരു കാര്യമായിരുന്നു. കടലിൽനിന്നും ഫ്ലാറ്റിൽ എത്തുമ്പോൾ ഒരു എട്ട്, എട്ടര മണിയായിക്കാണും. അകത്തുകടന്ന പാടെ, വസ്ത്രം പോലും മാറാതെ ചുരുണ്ടുകൂടി ഒറ്റക്കിടപ്പായിരുന്നു ആര്യ. കടലിൽ തുള്ളിച്ചാടിയത് താനും, ക്ഷീണം മുഴുവൻ അവൾക്കും!

താൻ അപ്പോൾതന്നെ ബാത്ത്‌റൂമിൽ കയറി. ശരീരം മൊത്തം ഉപ്പിന്റെ ഒരു ഒട്ടലായിരുന്നു, പിന്നെ അടിവസ്ത്രങ്ങൾക്കുള്ളിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന മണലിന്റെ ഭാരവും. കുളിക്കാതെ കിടക്കാൻ പറ്റില്ല.

കുളി കഴിഞ്ഞു തുവർത്തുന്നതിനിടയിലാണ് റിങ് ടോൺ കേട്ടത്. മ്യൂസിക് ടോൺ കേട്ടപ്പോൾ പപ്പയാണെന്ന് മനസ്സിലായി. രണ്ടുവട്ടമായി വിളിക്കുന്നു; ഡോക്ടറുടെ വീട്ടിൽനിന്ന് ഇറങ്ങാൻ നേരെത്തും കടലിൽ വെച്ചും.

അതിനിടയിൽ കാര്യം ഏതാണ്ട് മനസ്സിലായി. നാളെ ഒരു കൂട്ടർ വന്നോട്ടെ എന്ന് ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്. പയ്യനും തന്റെ പ്രൊഫഷൻ തന്നെയാണ്, ഇപ്പോൾ മിഡിൽ ഈസ്റ്റിലാണ്. കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ കൊണ്ടുപോകും. രണ്ടു സഹോദരിമാരുണ്ട്, അവരുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞതാണ്. അപ്പനും അമ്മയുമുണ്ട്, ബാധ്യതകളൊന്നുമില്ല. പപ്പയ്ക്ക് നേരിട്ട് അറിയാവുന്ന കൂട്ടരാണ്.

അവർക്ക് ഒരേയൊരു നിബന്ധനയേ ഉള്ളൂ; രണ്ടുകൂട്ടർക്കും ബോധ്യമായാൽ ഒന്നോ രണ്ടോ മാസത്തിനുള്ളിൽ കല്യാണം നടത്തണം. ആലോചിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ കുഴപ്പമില്ലെന്ന് തോന്നി. പക്ഷെ, അപ്പോഴൊക്കെ ഫ്ലാറ്റിൽ എത്തിയിട്ട് വിളിക്കാം എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് കോൾ കട്ട് ചെയ്യുകയായിരുന്നു.

ഇപ്പോൾ ഒൻപതുമണി കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവണം. ഇനിയും ഒരു മറുപടി കൊടുക്കാതിരുന്നാൽ പപ്പ പിണങ്ങും. അതോർത്തപ്പോൾ തല തുവർത്താൻ നിൽക്കാതെ, ടവൽ ചുറ്റി പെട്ടെന്ന് പുറത്തിറങ്ങുകയായിരുന്നു. റിങ് അപ്പോഴേക്കും നിന്നിരുന്നു.

അങ്ങോട്ട് വിളിച്ചതും പപ്പ പെട്ടെന്ന് അറ്റൻഡ് ചെയ്തു. തന്റെ കോൾ പ്രതീക്ഷിച്ച് ഫോൺ കയ്യിൽതന്നെ വെച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നെന്ന് സെലിന് മനസ്സിലായി.

“പപ്പാ…” അവൾ ഈണത്തിൽ വിളിച്ചു.

“എന്താണ് നിനക്ക് പറ്റിയത് സെലിൻ?” പപ്പയുടെ സ്വരത്തിൽ ദേഷ്യമല്ല, ഉത്കണ്ഠയാണ്.

“ഒന്നുമില്ല പപ്പാ… ഞാനിന്ന് മുഴുവൻ ഒരു അലച്ചിലിലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ്…” സെലിൻ മുഴുപ്പിച്ചില്ല, അതിനുള്ളിൽ അവളുടെ പപ്പ ചോദിച്ചു:

“നാളെ നീ വരില്ലേ…?”

‘വരാം’ എന്ന് പറയണമെന്ന് തോന്നിയതാണ്. അപ്പോഴാണ് ആര്യയ്ക്ക് കൊടുത്ത വാക്ക് ഓർമ്മയിൽ വന്നത്.

അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആര്യയിലേക്ക് നീണ്ടു. നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്. ആ ഉറക്കത്തിലും അവൾ ആരെയോ… എന്തിനെയോ ഭയപ്പെട്ട്, കണ്ണുകൾ രണ്ടും ഇറുക്കിപ്പൂട്ടിപ്പിടിച്ച് തളർന്നു കിടക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി സെലിന്. ആ കിടപ്പ് കണ്ടപ്പോൾ പപ്പയോട് വരാം എന്ന് പറയാനും കഴിയുന്നില്ല.

“നീയെന്തേ മറുപടിയൊന്നും പറയാത്തത്? നിനക്ക് ഇഷ്ടമില്ലെങ്കിൽ വേണ്ട, പക്ഷെ അത് തുറന്നുപറഞ്ഞുകൂടേ? അതിനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമൊക്കെ നിനക്ക് തന്നിട്ടില്ലേ?” പപ്പയുടെ സ്വരം താഴുകയാണ്.

സെലിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു നീറ്റൽ പിടഞ്ഞു. “പപ്പയ്ക്കറിയാമല്ലോ… ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ, ഇക്കാര്യത്തിൽ എന്റെ തീരുമാനമോ സ്വാതന്ത്ര്യമോ ഒന്നുമല്ല കാര്യമെന്ന്.”

“നീ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ, പല നല്ല ആലോചനകളും നീതന്നെ വേണ്ടെന്നു വെച്ചിട്ടുമുണ്ട്.”

പപ്പ തന്നെ വെറുതെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതല്ല, വാസ്തവമാണത്. പക്ഷെ അതെല്ലാം പപ്പയെ ഓർത്താണെന്ന് എങ്ങനെ പറയും? മമ്മി മരിച്ച ഉടനെയാണ് ആ ആലോചനകളെല്ലാം ഒന്നിനു പിറകെ ഒന്നായി വന്നത്. ആ അവസ്ഥയിൽ താനും കൂടി പപ്പയെ വിട്ടുനിന്നാൽ ശരിയാകില്ലെന്ന് തോന്നി. പിന്നീട് കുറേക്കാലം പപ്പയും അതേപ്പറ്റി മിണ്ടിയില്ല. ഇപ്പോഴാണ് ഇക്കാര്യം വീണ്ടും എടുത്തിടുന്നത്.

പക്ഷെ, ഈ സമയത്ത് താൻ കല്യാണക്കാര്യങ്ങളിൽ എൻഗേജ്ഡ് ആയാൽ ആര്യ ഒറ്റപ്പെടും. അതെങ്ങനെ പപ്പയെ ബോധ്യപ്പെടുത്തും…?

“ശരി… ഈ ആലോചന നമുക്ക് വേണ്ടെന്നുവെക്കാം. വേറെ ഒന്നും ആലോചിക്കാനും നിൽക്കുന്നില്ല. നിനക്ക് മറ്റെന്തെങ്കിലും അഭിപ്രായമുണ്ടെങ്കിൽ, എന്നോട് വാക്ക് പറഞ്ഞതാണെന്നൊന്നും ചിന്തിക്കേണ്ട. ആരായാലും നമുക്കത് നടത്താം, പപ്പ വാക്ക് തരുന്നു.”

പപ്പയുടെ അവസാന കച്ചിത്തുരുമ്പാണ്.

“പപ്പാ… ഞാൻ പപ്പയ്ക്ക് വാക്ക് തന്നതുപോലെ മമ്മിക്കും ഇതേ വാക്ക് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്; പപ്പ അന്വേഷിച്ചു കണ്ടെത്തുന്ന ആളുടെ മുന്നിലേ ഞാൻ മിന്നുകെട്ടാൻ നിന്നുകൊടുക്കൂ എന്ന്. മമ്മി എന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ട അവസാനത്തെ ആഗ്രഹമാണത്.”

“പിന്നെന്താണ് നിന്റെ പ്രശ്നം…?” പപ്പയ്ക്ക് ദേഷ്യം വന്നുതുടങ്ങിയെന്ന് സെലിന് മനസ്സിലായി. പപ്പ അത്ര പെട്ടെന്നൊന്നും ആരോടും ദേഷ്യപ്പെടാറില്ല. മമ്മിയോടുപോലും മുഷിഞ്ഞു സംസാരിക്കുന്നത് വളരെ അപൂർവ്വമായിരുന്നു.

ഇപ്പോഴത്തെ തന്റെ പ്രശ്നം പപ്പയുമായി ചർച്ച ചെയ്താലോ എന്ന് തോന്നി. പക്ഷെ ഇത് മറ്റൊരാളുടെ പ്രശ്നമാണ്. അയാളറിയാതെ പപ്പയോടല്ല, ആരോടായാലും പറയാമോ?

സെലിൻ വീണ്ടും ആര്യയെ നോക്കി. അവളെ വിളിച്ചുണർത്തി അനുവാദം ചോദിക്കാൻ സമയമില്ല, ചോദിച്ചാലും ഒരുപക്ഷെ സമ്മതിച്ചെന്നു വരില്ല.

“സെലിൻ… നിന്റെ പ്രശ്നം എന്തുതന്നെയാണെങ്കിലും ഈ പപ്പ നിന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്താൻ നിൽക്കില്ല. നീയിപ്പോൾ എന്റെ മകൾ എന്നതിലുപരി ഒരു വ്യക്തിയാണ്. നിനക്കത് എന്നോട് പറയാനോ പറയാതിരിക്കാനോ അവകാശമുണ്ട്. സ്വയം പരിഹരിക്കുകയോ പരിഹരിക്കാതിരിക്കുകയോ ചെയ്യാം. എങ്കിലും എന്നോട് പറയുകയാണെങ്കിൽ എനിക്ക് പരിഹരിച്ചുതരാൻ പറ്റുന്നതാകാം. അല്ലെങ്കിൽ, പരിഹരിക്കാവുന്ന വഴികൾ പറഞ്ഞുതരാനെങ്കിലും പറ്റിയേക്കാം.”

പപ്പയുടെ ക്ഷമയും നയചാതുര്യവും എന്നും തന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോഴും പപ്പ അതുതന്നെ ചെയ്യുന്നു. ഒരുപക്ഷെ, ആര്യയുടെ കാര്യത്തിൽ പപ്പയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിലോ?

വിഷയം കേട്ടാൽ ഒരുപക്ഷെ ഏതൊരാളെപ്പോലെയും പപ്പയും അത്ര ഗൗരവമായി എടുത്തേക്കില്ല. എങ്കിലും, ഏതൊരു നിസ്സാര കാര്യമാണെങ്കിലും അതേപ്പറ്റി പപ്പ ഉള്ളിലൊരു ചെറിയ ഗവേഷണമെങ്കിലും നടത്തിയിരിക്കും.

ആര്യയുടെ പ്രശ്നത്തിന് പ്രത്യേകിച്ചൊരു ചികിത്സ ആവശ്യമില്ലെന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ കൂടിയും, ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് കൃത്യമായ ഒരു ഗൈഡ്‌ലൈൻ ആവശ്യമാണ്. പപ്പയ്ക്ക് ചിലപ്പോൾ അതിനെങ്കിലും കഴിഞ്ഞെങ്കിലോ… ശാസ്ത്രം തോൽക്കുന്നിടത്ത് ചിലപ്പോഴൊക്കെ സാധാരണ മനുഷ്യർ ജയിക്കാറുണ്ട്.

സെലിൻ പതുക്കെ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു. ഇനി പറയാനുള്ളത് ആര്യയുടെ അടുത്തുനിന്നാവേണ്ട. എങ്ങാനും അവൾ ഉണർന്ന് അത് കേട്ടാൽ അതുമതി പിണങ്ങാൻ.

ബാൽക്കണിയിലേക്ക് കടന്നതും അവൾ നീട്ടിവിളിച്ചു: “പപ്പാ…”

താൻ പറയാൻ തുടങ്ങുകയാണെന്ന് പപ്പയ്ക്ക് മനസ്സിലായെന്ന് പപ്പയുടെ നിശബ്ദതയിൽനിന്നും സെലിൻ ഊഹിച്ചു. സെലിൻ തുടർന്നു: “പപ്പ കരുതുന്നതൊന്നുമല്ല പപ്പാ എന്റെ പ്രശ്നം. കേൾക്കുമ്പോൾ പപ്പയ്ക്ക് വളരെ നിസ്സാരമായി തോന്നും. പക്ഷെ, ഞാനിപ്പോൾ അതിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയാണ്.”

തുടർന്ന് ഇതുവരെയുള്ള കാര്യങ്ങൾ, ആര്യയുടെ വ്യക്തിപരമായ വിഷയങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ അവൾ വിസ്തരിച്ചു പറഞ്ഞു. എല്ലാം കേട്ടുകഴിഞ്ഞിട്ടും മറുതലയ്ക്കൽ നിശബ്ദത തുടർന്നപ്പോൾ സെലിന് സംശയമായി. അവൾ ചെവിയിൽനിന്നും ഫോണെടുത്ത് നോക്കി. പപ്പ ലൈനിൽതന്നെയുണ്ട്. ഇനിയൊരുപക്ഷെ, താൻ കരുതിയതുപോലെ, താനീ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളെ പപ്പ തമാശയായി കണ്ടുകാണുമോ എന്ന് സംശയിച്ചു.

പക്ഷെ, തന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടാണ് പപ്പ അത് പറഞ്ഞത്: “നീ പറഞ്ഞതു ശരിയാണ്, ഈ കാര്യങ്ങൾ കേട്ടാൽ ആർക്കായാലും നിസ്സാരമായി തോന്നാം. പക്ഷെ, അത് അനുഭവിക്കുന്ന ആൾക്ക് അതൊരു വലിയ പ്രശ്നം തന്നെയാണ്. അതിന്റെ തീവ്രത അളക്കാൻ കഴിയുക അയാൾക്കാണ്, മറ്റുള്ളവർക്കല്ല.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ സെലിന് വലിയ ആശ്വാസം അനുഭവപ്പെട്ടു. പപ്പയും തന്നെപ്പോലെ ചിന്തിക്കുന്നു! അല്ല, പപ്പയുടെ മോളാണ് താൻ! ആ ബോധം വന്നതും സ്വന്തമായ ഒരു അഭിമാനം ഉള്ളിൽ തട്ടി.

“അതുകൊണ്ട് മോൾ ആ കുട്ടിയുടെ കൂടെ കഴിയാവുന്നത്ര നിന്നോളൂ. അതെല്ലാം കഴിഞ്ഞിട്ട് പപ്പയോട് പറഞ്ഞാൽ മതി. അപ്പോൾ നമുക്ക് വീണ്ടും നിന്റെ കല്യാണകാര്യം ആലോചിക്കാം. തൽക്കാലം മറ്റന്നാൾ അവരോട് വരണ്ട എന്നും പറയാം.”

അതുകേട്ടതും അവൾക്ക് പപ്പയോടുള്ള മതിപ്പ് കൂടി, സന്തോഷത്താൽ കണ്ണ് നനഞ്ഞു. ഇങ്ങനെയുള്ള പപ്പയെ എങ്ങനെ വിഷമിപ്പിക്കും! അവൾ പറഞ്ഞു: “അത് വേണ്ടെന്നുവെക്കേണ്ട പപ്പാ, നമുക്ക് മുന്നോട്ടുപോകാം. പക്ഷെ മറ്റന്നാൾ എന്തെങ്കിലും ഒഴിവുകഴിവ് പറഞ്ഞാൽ മതി. അതുകഴിഞ്ഞുള്ള ഏത് ദിവസമായാലും ഞാനവിടെ എത്തിയിരിക്കും. വൈകുന്നേരത്തെ പപ്പയുടെ കോളിനുശേഷം, നാളെ ആര്യയേയും കൂട്ടി അങ്ങോട്ട് വരാനാണ് ആദ്യം ഉദ്ദേശിച്ചത്. ഇങ്ങനെയൊരു സാഹചര്യത്തിൽ അവളെ ഫ്ലാറ്റിൽ തനിച്ചുവിട്ടു വന്നാൽ ശരിയാകില്ലെന്ന് തോന്നി. അക്കാര്യം അവളോട് പറയാൻ തുനിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അവൾ ഇങ്ങോട്ട് ചോദിച്ചു, ‘നാളെ സെക്കൻഡ് സാറ്റർഡേയല്ലേ, ഞാൻ വീട്ടിൽ പോവുകയാണ്, കൂടെ പോരുന്നോ’ എന്ന്. ആ സമയം ഞാൻ കേറി സമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തു. എനിക്കും അവളുടെ വീടൊന്നു കാണണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു.”

“അതു കുഴപ്പമില്ല, മോൾ പോയിട്ടു വാ. അതിനുശേഷം മറ്റു കാര്യങ്ങൾ നമുക്ക് തീരുമാനിക്കാം,” അതും പറഞ്ഞ് പപ്പ നിർത്തി. ഇനിയൊന്നും പറയാനില്ലാത്തതുകൊണ്ട് സെലിൻ ഗുഡ് നൈറ്റ് പറഞ്ഞു.

പപ്പയും തിരിച്ചുപറഞ്ഞു. പക്ഷെ അവൾ കോൾ കട്ട് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങുന്നതിനു മുൻപേ, പപ്പ വേറെന്തോ കൂടി പറയുന്നുണ്ടല്ലോ എന്ന് തോന്നി. അവൾ വീണ്ടും ഫോൺ ചെവിയോട് ചേർത്ത് ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു: “എന്താണ് പപ്പാ…? വേറെന്തോ പറഞ്ഞല്ലോ, ഞാൻ കേട്ടില്ല.”

“അത് മറ്റൊന്നുമല്ല, ആ കുട്ടിയുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ കേൾക്കുന്നതിനിടയിൽ എനിക്ക് മറ്റൊരു കാര്യം ഓർമ്മ വന്നിരുന്നു. ഒരുപക്ഷെ നിങ്ങൾക്ക് ഈ കേസിൽ അതൊരു പ്രധാനപ്പെട്ട സൂചന ആയിരിക്കും എന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു.”

പപ്പ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ, കടലിൽനിന്നും ഒരു വൻതിരമാല സെലിന്റെ ഉള്ളിൽ വന്നാഞ്ഞുപതിച്ച് ചിതറിത്തെറിച്ചു. അപ്പോളവൾ, കടലിൽവെച്ച് തന്നോട് കടലമ്മ പറഞ്ഞതാണെന്നും പറഞ്ഞ് ആര്യയോട് തമാശയായി പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ ഓർത്തു: ‘കുട്ടികളേ… നിങ്ങളെ ഇനി അധികം കഷ്ടപ്പെടുത്തില്ല, ഒട്ടും വൈകാതെ നിങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങളെല്ലാം തീർത്തുതരാം…’

“നീ ഉറങ്ങാറായില്ലല്ലോ…?” വീണ്ടും പപ്പയുടെ സ്വരം. അപ്പോഴാണ് അവളോർത്തത്, പപ്പ ഇപ്പോഴും ലൈനിൽതന്നെയുണ്ട്.

“ഇല്ല പപ്പാ, പറഞ്ഞോളൂ…” പപ്പ പറയാൻ പോകുന്ന ആ സൂചനയ്ക്കുവേണ്ടി അവളുടെ നെഞ്ച് ശക്തമായി മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷെ പപ്പ ആ സമയം പറഞ്ഞത് മറ്റൊന്നാണ്:
“ഞാനൊരു അര മണിക്കൂർ… ഏറിയാൽ ഒരു മണിക്കൂർ… അതിനുള്ളിൽ വിളിക്കാം. എനിക്കൊരു കാര്യം തിരയാനുണ്ട്.”

“ശരി പപ്പാ, എന്തായാലും ഇന്നും നാളെയും ലീവാണ്. ഇന്നിത്തിരി ഉറക്കമൊഴിച്ചാലും കുഴപ്പമില്ല. പക്ഷെ, ഇന്ന് തന്നെ പപ്പ പറയണം.”

ഏതാനും സെക്കന്റുകൾ കഴിഞ്ഞാണ് മറുപടി കിട്ടിയത്: “എനിക്കറിയാം മോളേ… ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു, നിനക്ക് ആ കുട്ടിയോടുള്ള ആത്മാർത്ഥത. ഞാൻ വിളിക്കാം.” അതു പറഞ്ഞതും കോൾ കട്ടായി.

ബാൽക്കണിയുടെ കൈവരിയിൽ ചാരി സെലിൻ ഫോണും പിടിച്ച് പുറത്തേക്ക് നോക്കിനിന്നു. പുറത്തുനിന്നും സെലിനെ കടന്ന്, ബാൽക്കണിവാതിലിലൂടെ അരിച്ചു കയറിയ കാറ്റ്, ഗാഢനിദ്രയിലമർന്നു കിടന്നിരുന്ന ആര്യയെ വട്ടംചുറ്റി കടന്നുപോയി. ആ സമയം ആര്യയിൽനിന്നും ശക്തമായ ഒരു ഞെരുക്കമുണ്ടായത് സെലിൻ കേട്ടില്ല.

തുടരും…