ചീഞ്ഞഴുകിയ കായലുകൾക്ക് മുകളിലൂടെ സന്ധ്യ മുഴുത്തു. അതിനെ തഴുകി കാറ്റ് വീശിയെത്തുമ്പോൾ, അതിൽ കലർന്ന ഹൈഡ്രജൻ സൾഫൈഡിന്റെ ഗന്ധത്തിന് ഏതോ പുരാതനമായ പാപസമ്മതങ്ങളുടെ കനം ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ ഗന്ധം വെറും രാസവസ്തുവിന്റെ ദുർഗന്ധമല്ല; കാലങ്ങളായി നഗരം മറച്ചുവെച്ച കൂട്ടക്കുറ്റങ്ങളുടെ ഒരു അദൃശ്യ സ്മാരകമായിരുന്നു. അറബിക്കടലിന്റെ നീല ആഴങ്ങളിൽ തന്റെ പൗരാണിക ആത്മാവിനെ ഉപേക്ഷിച്ച ഒരു തീരനഗരം, അതായിരുന്നു അത്.

ഒരിക്കൽ ചീനവലകൾ ആകാശത്തിലേക്ക് കൈകളുയർത്തി നിന്നിരുന്ന തീരങ്ങളിൽ ഇപ്പോൾ കോൺക്രീറ്റ് പാളികൾ കട്ടപിടിച്ചിരിക്കുന്നു. റെയിൽവേ പാളങ്ങൾ തുരുമ്പിച്ചു കിടക്കുന്നത് ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ഇരുമ്പ് സർപ്പത്തിന്റെ അസ്ഥികൂടം പോലെയായിരുന്നു. ആകാശത്തിന്റെ നീലിമയെ കീറിയെറിയുന്ന ഭാവത്തിൽ മൊബൈൽ ടവറുകൾ മുനച്ചുനിന്നു. അവ ആധുനികതയുടെ സ്മാരകങ്ങളല്ല; മനുഷ്യന്റെ സ്വകാര്യതയുടെ നെഞ്ചിൽ തറച്ച വിഷപ്പല്ലുകളായിരുന്നു.

നഗരസഭയുടെ തണുത്ത ഇടനാഴികളിലും കോർപ്പറേറ്റ് ഓഫീസുകളുടെ കണ്ണാടിമതിലുകൾക്കുള്ളിലും മനുഷ്യന്റെ ഏകാന്തത നിശബ്ദമായി ലേലം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. ഓരോ ഡാറ്റയും, ഓരോ ശ്വാസവും അദൃശ്യ വിപണികളിൽ വിൽക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ഡിജിറ്റൽ ഭൂമിശാസ്ത്രമായിരുന്നു അത്.

ആ നഗരത്തിൽ നാരായണൻ പിള്ള ഒരു ‘അനാക്രോണിസം’ (Anachronism) ആയിരുന്നു, കാലത്തിന്റെ ഒഴുക്കിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കെറിഞ്ഞിട്ടും ഇപ്പോഴും മാഞ്ഞുപോകാൻ സമ്മതിക്കാത്ത ഒരു മനുഷ്യാവശിഷ്ടം.

റിട്ടയേർഡ് ടെലിഗ്രാഫ് ഇൻസ്പെക്ടർ എന്ന പദവി അദ്ദേഹത്തിന് വെറുമൊരു ഔദ്യോഗിക പദവിയായിരുന്നില്ല. പഴയ വയറുകളുടെ കുരുക്ക്, മഴ നനഞ്ഞ തൂണുകൾ, മോഴ്സ് കോഡിന്റെ അദൃശ്യ സംഗീതം, രാത്രിയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച സന്ദേശങ്ങളുടെ ആത്മാക്കൾ, എല്ലാം വ്യക്തിത്വത്തിൽ ലയിച്ചുചേർന്നിരുന്നു. ധരിച്ചിരുന്ന പഴയ ഓവർകോട്ട് ഒരു വസ്ത്രമല്ല, ലോകത്തിന്റെ കാപട്യങ്ങളിൽ നിന്ന് സ്വയം മറയ്ക്കാനുള്ള ഒരു കവചമായിരുന്നു. കറുത്ത കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ് കണ്ണുകളെ മറച്ചിരുന്നില്ല; മറിച്ച് മനുഷ്യർ കാണാൻ വിസമ്മതിക്കുന്ന സത്യങ്ങളിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹത്തെ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

നാരായണൻ പിള്ളയ്ക്ക് നഗരം വെറുമൊരു കോൺക്രീറ്റ് കാടല്ല; അതൊരു സങ്കീർണ്ണമായ ‘കോഡ്’ ആയിരുന്നു. ടെലിഗ്രാഫ് ഓഫീസുകളിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന കാലം അദ്ദേഹത്തെ വിചിത്രമായി മാറ്റിയിരുന്നു. ശബ്ദങ്ങളെക്കാൾ ഇടവേളകളെ കേൾക്കാൻ പഠിച്ചിരുന്നു. വാക്കുകളേക്കാൾ മൗനത്തെ വിശ്വസിക്കാൻ ശീലിച്ചു. ലോകം മുഴുവൻ സന്ദേശങ്ങൾ കൈമാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യർ പരസ്പരം നഷ്ടപ്പെടുകയാണെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.

ഒരു സായാഹ്നത്തിൽ, നഗരസഭയുടെ ഓരത്തുള്ള പഴയ ഫയർ ഹൈഡ്രന്റിന് മുന്നിൽ നിന്നു. അതിൽ നിന്ന് ഇറ്റിറ്റുവീഴുന്ന ചുവന്ന വെള്ളം നോക്കി തന്റെ കുറിപ്പുപുസ്തകത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തി:
“ഭൂമി ആന്തരികമായി രക്തം വാർന്നു മരിക്കുകയാണ്.”

സുമേഷ് ആശ്ചര്യത്തോടെ അത് നോക്കിനിന്നു. സുമേഷ് പിള്ളയുടെ ചാരനായിരുന്നു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാഞ്ചോ പാൻസ. നഗരത്തിലെ മറ്റെല്ലാവരും പിള്ളയെ ഭ്രാന്തനായി കണ്ടപ്പോൾ, സുമേഷ് അദ്ദേഹത്തിൽ ഒരു രഹസ്യപ്രപഞ്ചം കണ്ടു.

“അമ്മാവാ, ഇത് വെറുമൊരു തുരുമ്പുവെള്ളമല്ലേ?” സുമേഷ് ചോദിച്ചു.
പിള്ള തന്റെ കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ് താഴ്ത്തി അവനെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ കരുണയും ഭ്രാന്തും ദാർശനികതയും ഒരുപോലെ മിന്നിമറഞ്ഞു. “സുമേഷേ, പാഠപുസ്തകങ്ങൾ നിന്നെ അന്ധനാക്കുന്നു. അവർ നിനക്ക് വസ്തുക്കളുടെ പേര് പഠിപ്പിക്കും; പക്ഷേ അവയുടെ വേദന പഠിപ്പിക്കില്ല. ഇതിന്റെ പി.എച്ച് മൂല്യം അളക്കുക എന്നാൽ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ധാർമ്മികാധഃപതനം അളക്കുക എന്നാണ്. ഈ ചുവന്ന നിറം ഇരുമ്പിന്റേതല്ല; ഈ നഗരത്തിന്റെ ധമനികളിൽ കലർന്ന അസത്യത്തിന്റേതാണ്. കാണുന്നതല്ല സത്യം. കാണാത്തവയെ കാണാൻ ശ്രമിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ശാസ്ത്രം.”

പിള്ള പിന്നീട് നഗരത്തിലെ ക്ലോക്കുകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. പഴയ ബസ് സ്റ്റാൻഡിലെ ഡിജിറ്റൽ ഘടികാരത്തിനടിയിൽ മണിക്കൂറുകളോളം നിന്നുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം അതിന്റെ അക്കങ്ങൾ നിരീക്ഷിച്ചു. സ്റ്റോപ്പ് വാച്ചും പഴയ തടിമാപിനിയും ഉപയോഗിച്ച് അദ്ദേഹം സമയം അളന്നു.
“സുമേഷേ, അവർ സമയം മോഷ്ടിക്കുന്നു!” അദ്ദേഹം പെട്ടെന്ന് ആക്രോശിച്ചു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ടെത്തൽ ഭയാനകമായിരുന്നു. നഗരത്തിലെ ഡിജിറ്റൽ ക്ലോക്കുകൾ ഓരോ മണിക്കൂറിലും സെക്കന്റുകളുടെ അംശങ്ങൾ വിഴുങ്ങുന്നു. ഇത് വെറുമൊരു സാങ്കേതിക തകരാറല്ലെന്ന് അദ്ദേഹം ഉറപ്പിച്ചു. ലോകമെമ്പാടുമുള്ള വൻകിട കോർപ്പറേറ്റുകൾ ചേർന്ന് നടത്തുന്ന ഒരു ‘ക്വാണ്ടം ഹീസ്റ്റ്’ ആണിത്. “സമയം മോഷ്ടിക്കപ്പെടുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ തന്റെ ഓർമ്മകളെയും അസ്തിത്വത്തെയും നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നു. നമ്മൾ വെറും അക്കങ്ങളായി മാറുന്നു,” പിള്ള തന്റെ ഡയറിയിൽ ആഴത്തിൽ കുറിച്ചു.

ഉംബർട്ടോ എക്കോയുടെ നോവലുകളിലെ ചിഹ്നവിജ്ഞാനീയ വിദഗ്ധനെപ്പോലെ പൊടിപിടിച്ച പഴയ ഫയലുകൾക്കിടയിൽ അദ്ദേഹം നഗരത്തിന്റെ നാശത്തിനുള്ള രഹസ്യരേഖകൾ തിരഞ്ഞു. എടിഎം സെക്യൂരിറ്റി പവിത്രന്റെ തോക്ക് വെറുമൊരു ആയുധമല്ലെന്നും, അത് സമയത്തിന്റെ മോഷണത്തിന് കാവൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു ഉപകരണമാണെന്നും അദ്ദേഹം സുമേഷിനോട് രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു.

സെർവാന്റിസിന്റെ ഡോൺ ക്വിക്‌സോട്ട് സ്പെയിനിലെ കുന്നുകളിൽ കാറ്റാടികളെ നേരിട്ടതുപോലെ, നാരായണൻ പിള്ള ആധുനികതയുടെ പുതിയ രാക്ഷസന്മാരെ ലക്ഷ്യം വെച്ചു, മൊബൈൽ ടവറുകൾ. പിള്ളയുടെ കണ്ണിൽ അവ വെറും ഇരുമ്പ് തൂണുകളല്ല; മനുഷ്യന്റെ സ്വകാര്യ ചിന്തകളെ ആകാശത്തിലേക്ക് ചോർത്തിയെടുക്കുന്ന പൈശാചിക യന്ത്രങ്ങളായിരുന്നു, സെല്ലുലാർ ഡെമണുകൾ.

ഒരു കർക്കടക രാത്രിയിൽ ഇടിമിന്നലിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അദ്ദേഹം കൂറ്റൻ ടവറിന് മുന്നിലെത്തി. കൈവശമുള്ള കറുത്ത കുട ഒരു പടവാൾ പോലെ അദ്ദേഹം ആകാശത്തേക്ക് ഉയർത്തി.
“വരൂ രാക്ഷസാ!” അദ്ദേഹം അലറി.
“നമ്മുടെ ഏകാന്തത ഇനി നമുക്ക് സ്വന്തമല്ല,” അദ്ദേഹം നിലവിളിച്ചു. “അത് ഡിജിറ്റൽ വിപണിയിൽ വിൽക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. എന്റെ ചിന്തകളെ നിനക്ക് നൽകില്ല!”

മഴ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് അടിച്ചുവീണു. ഇടിമിന്നലുകൾ ആകാശത്തെ കീറിമുറിച്ചു. അദ്ദേഹം വേലി ചാടിക്കടന്ന് ടവറിന്റെ ചുവട്ടിലേക്ക് പാഞ്ഞടുത്തു. അതൊരു ആത്മഹത്യാപരമായ പോരാട്ടമായിരുന്നു, ശാസ്ത്രത്തിന്റെ തണുത്ത ലോജിക്കും ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഉദാത്തമായ ഭ്രാന്തും തമ്മിലുള്ള ഏറ്റുമുട്ടൽ.

സെക്യൂരിറ്റി ലൈറ്റുകൾ അദ്ദേഹത്തിന് നേരെ കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന വെളിച്ചം വീശി. മഴയിൽ വഴുതി പിള്ള മണ്ണിലേക്ക് വീഴുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെറ്റിയിൽ നിന്ന് ചോരയൊലിച്ചു. ആശുപത്രി കിടക്കയിൽ വെളുത്ത വിരിപ്പുകൾക്കിടയിൽ നാരായണൻ പിള്ള കിടന്നപ്പോൾ, ഭിത്തിയിലെ ക്ലോക്ക് പിന്നോട്ട് ഓടുന്നതായി അദ്ദേഹത്തിന് തോന്നി. ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസത്തിലെ രവി തന്റെ യാത്രയുടെ അന്ത്യത്തിൽ കണ്ട അതേ അസ്തിത്വവ്യഥ കണ്ണുകളിൽ നിഴലിച്ചു.

വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ സുമേഷിനെ അടുത്തുവിളിച്ചു.
“സുമേഷേ… സത്യം എന്നത് കണ്ടെത്തേണ്ട ഒന്നല്ല, അത് അനുഭവിക്കേണ്ട ഒന്നാണ്. ഞാൻ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ച ആ കുറ്റവാളി, ഈ ലോകത്തിന്റെ കാപട്യങ്ങൾക്കെതിരെ പോരാടിയ എന്റെ തന്നെ അഹങ്കാരമായിരുന്നു. പക്ഷേ ഓർക്കുക, തോൽവികളാണ് മനുഷ്യനെ ജീവിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നത്.”

പിള്ള പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. തന്റെ പഴയ കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ് അഴിച്ച് ജനാലയിലൂടെ പുറത്തുള്ള കായലിലേക്ക് നോക്കി. ദൂരെ, കായൽപരപ്പിൽ ഒരു പഴയ പായ്വഞ്ചി യാതൊരു സിഗ്നലുകളുമില്ലാതെ നിശ്ശബ്ദമായി ഒഴുകിനീങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ യാത്രയ്ക്ക് ജിപിഎസ് ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിന് നെറ്റ്വർക്കുകളുടെ സഹായവും വേണ്ടിയിരുന്നില്ല.

ആ കാഴ്ചയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു അലൗകികമായ പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. “നോക്കൂ സുമേഷേ, അതാണ് മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ യാത്ര. ശബ്ദമില്ലാതെ… പ്രഖ്യാപനങ്ങളില്ലാതെ… സിഗ്നലുകളില്ലാതെ…”

അയാൾ തന്റെ ഡയറിയിലെ അവസാന വരി കുറിച്ചു: “ഭ്രാന്ത് എന്നത് ചിലപ്പോൾ ലോകത്തിന്റെ ക്രൂരമായ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള അവസാനത്തെ വിമോചനമാണ്.”

അതിനുശേഷം കണ്ണുകളടച്ചു. പുറത്ത് മഴ അവസാനിച്ചിരുന്നു. കായലിന് മുകളിലൂടെ മന്ദമായ കാറ്റ് ഒഴുകി. നഗരത്തിലെ ഡിജിറ്റൽ ബോർഡുകൾ ഇപ്പോഴും മിന്നിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മൊബൈൽ ടവറുകൾ ഇപ്പോഴും ആകാശത്തെ തുളച്ചുനിന്നു. എന്നാൽ സുമേഷിന് ലോകം പഴയതുപോലെയായിരുന്നില്ല.

അവൻ ആശുപത്രിജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. മഴ കഴുകിയ ആകാശത്തിൽ ഒരു നക്ഷത്രം മങ്ങലോടെ തെളിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ നിമിഷം അവന് തോന്നി, മനുഷ്യൻ എത്ര സാങ്കേതികവിദ്യകൾ കണ്ടുപിടിച്ചാലും, അവന്റെ ഉള്ളിലെ ഏകാന്തതയെ പൂർണ്ണമായി കീഴടക്കാൻ ഒരിക്കലും കഴിയില്ലെന്ന്. കാലമാപിനികളുടെ നഗരത്തിൽ, സമയം ഇപ്പോഴും ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ ആധുനികതയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തം യന്ത്രങ്ങളുടെ വരവല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യൻ തന്റെ ആത്മാവിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നത് അവസാനിപ്പിച്ച നിമിഷമാണ്.