നഗരം ഒരു വലിയ യന്ത്രത്തെപ്പോലെ നിശ്ശബ്ദമായി കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന പാതിരാവിൽ, സുസ്രയുടെ വിരലുകൾ സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. മക്കളെ ബന്ധുവീട്ടിൽ സുരക്ഷിതമായി ഇറക്കി മടങ്ങുമ്പോൾ, അവരോട് പറഞ്ഞ നുണകൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു:
“അടിയന്തര ജോലിയാണ്… അച്ഛനും അമ്മയും രാവിലെ മടങ്ങിയെത്തും.”
ഭാവഭേദമില്ലാത്ത ഒരു റെക്കോർഡിംഗുപോലെയായിരുന്നു ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ വായിൽനിന്ന് പുറത്തുവന്നത്.

അവർ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ വീട് ഒരു മ്യൂസിയം പോലെ നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് ഒരു മണമുണ്ടായിരുന്നു- മരണത്തിന്റെ മണം. ഹാർദിക്കിന്റെ ജഡം തറയിൽ അനാഥമായി കിടന്നു. സ്വരൂപ് അതിന് നേരെ ആഞ്ഞ് തുപ്പി. അത് ദേഷ്യം കൊണ്ടായിരുന്നില്ല; താൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ തന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തെ വീണ്ടെടുത്തു എന്ന തോന്നലിൽ നിന്നുണ്ടായ ശക്തമായ ഒരു പ്രതികരണമായിരുന്നു അത്.

“എല്ലാം നിന്റെ അവിഹിതം കാരണം സംഭവിച്ചതാണ്.”
സ്വരൂപ് അലറിയപ്പോൾ, ഒരു വലിയ കെട്ടിടം തകരുന്നതിന്റെ പ്രതീതിയായിരുന്നു അതിന്. അയാളിൽ അപ്പോൾ കുറ്റബോധം ആയിരുന്നില്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്; മറിച്ച് തങ്ങൾ എത്തിച്ചേർന്ന അവസ്ഥയോടുള്ള ഭ്രാന്തമായ വെറുപ്പായിരുന്നു.

കാർ വീണ്ടും ഇരുട്ടിലൂടെ പായുമ്പോൾ, പുറത്തെ നഗരവിളക്കുകൾ അവരുടെ പാപങ്ങൾക്ക് സാക്ഷിയാകാൻ മടിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. മലമുകളിലെ ക്വാറി ഭാഗത്തെ വിജനമായ റോഡരികിൽ വണ്ടി നിർത്തിയപ്പോൾ സ്വരൂപ് സുസ്രയെ തന്റെ അടുത്തേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ വന്യമായ ഉടമസ്ഥത തിങ്ങിനിന്നു.

“നീ ആരുമായി ശയിച്ചാലും എനിക്ക് വിഷയമല്ല, സുസ്ര. പക്ഷേ എന്റെ കൺമുന്നിൽ അത് നടക്കരുത്. ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ നിയമങ്ങൾ ലംഘിച്ചാൽ അതിനുള്ള ശിക്ഷ ഇതാണ്.” മുന്നിൽ കിടക്കുന്ന ഭീമൻ പ്ലാസ്റ്റിക് കവറിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി സ്വരൂപ് പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ആക്രോശിച്ചു.

ഹാർദിക്കിനോടുള്ള പകയും സുസ്രയോടുള്ള അടങ്ങാത്ത ആസക്തിയും ഒരുപോലെ കത്തിനിന്ന അവനിൽ ആ സമയം, സ്വയം അഴിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു കുരുക്ക് രൂപപ്പെട്ടിരുന്നു. ഒരു സർപ്പിള പാതപോലെ ഒന്നിച്ച് പോകുമ്പോഴും അവർക്കിടയിൽ അവർ ഒരു ലൂപ്പ് തീർത്തിരുന്നു.

ക്വാറിയിലെത്തിയപ്പോൾ ലോകം മുഴുവൻ ഒരു ശവപ്പറമ്പായി ചുരുങ്ങിയതുപോലെ അവർക്കു തോന്നി. ആദ്യം ഓർത്തത് നഗരത്തിലെ അഴുക്കുചാലാണ്. മനുഷ്യരുടെ മാലിന്യങ്ങൾ ഒഴുക്കിക്കളയുന്ന ഇടം. പക്ഷേ അവിടെ സത്യം അധികനേരം മറഞ്ഞുകിടക്കില്ല. നദിയെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു. പക്ഷേ ഒഴുക്കില്ലാത്ത വെള്ളം ഒരുനാൾ എല്ലാം കരയ്ക്കടുപ്പിക്കും. ക്വാറിയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഹാർദിക്കിന്റെ ശരീരം എറിയുമ്പോൾ സ്വരൂപിന്റെ മുഖത്ത് വിചിത്രമായ ഒരു ശാന്തതയുണ്ടായിരുന്നു.

ജീവിതത്തിന് പുതിയ ജ്യാമിതി വരച്ചുകൊണ്ട്, മണ്ണും കരിങ്കൽപ്പൊടിയും കരിമരുന്നിന്റെ ഗന്ധവും നിറഞ്ഞ ക്വാറിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ നിന്നും അവർ മടങ്ങുമ്പോൾ, തങ്ങൾ വലിച്ചെറിഞ്ഞ ജഡത്തെ വളരെയധികം ആർത്തിയോടെയാണ് ക്വാറിയുടെ ആഴം ഏറ്റുവാങ്ങിയതെന്ന് സുസ്രയ്ക്ക് തോന്നി.

അതേസമയം അദൃശ്യമായ ഒരു സാക്ഷിയുടെ നിഴൽ അവർക്കൊപ്പം കൂടിയത് അവർ അറിഞ്ഞില്ല. ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, സ്വരൂപിന്റെ വീട്ടിലെത്തിയ കവറിനുള്ളിലെ ഫോട്ടോയിൽ, ക്വാറി മണ്ണിൽ പുറത്തേക്ക് നീണ്ടുനിന്നിരുന്ന വിരലുകൾ സുസ്ര തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഫോട്ടോയ്ക്ക് പിന്നിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്ന തുക കണ്ട് സുസ്രയും സ്വരൂപും ഞെട്ടി. അവരുടെ സ്വസ്ഥത തകർന്നു. മണ്ണിൽ കുഴിച്ചുമൂടുന്നത് വിത്തുകളാണെങ്കിൽ അവ മുളയ്ക്കുമെന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഒരു രാത്രിയിൽ, ആ വീടൊരു വലിയ ഹോമകുണ്ഡമായി. തീജ്വാലകൾ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നു.

നഗരം വീണ്ടും ഉണർന്നു. നഗരക്കാറ്റിൽ നിഗൂഢതകൾ തീർക്കുന്ന ജ്യാമിതീയ രൂപങ്ങളുടെ അലച്ചൽ തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.